آل عمران سۈرىسى — ئايەت 146

1) ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەرنىڭ مەنىسى:

• وَكَأَيِّن: «قانچىلىك كۆپ» دېگەن مەنىدە.
• رِبِّيُّونَ: «رەببانىيلار، يەنى ئاللاھقا چىن كۆڭلىدىن ئىبادەت قىلغۇچى، سەمىمىي ئەگەشكۈچىلەر» دېگەن مەنىدە. بەزى مۇپەسسىرلەر «كۆپ ئەسكەرلەر، جامائەتلەر» دەپمۇ چۈشەندۈرگەن.
• وَهَنُوا: «ئاجىزلىق كۆرسەتتى، قورقتى، يۈرەكلىرى بوشىدى» دېگەن مەنىدە.
• اسْتَكَانُوا: «خارلىق بىلەن بويسۇندى، دۈشمەنگە ئىتائەت قىلدى» دېگەن مەنىدە.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئاللاھ تائالا بۇ ئايەتتە مۇئمىنلەرگە تەسەللى بېرىپ، ئۇلارنىڭ ئىلگىرىكى ئۈممەتلەردىن ئۆرنەك ئېلىشىنى ئۈمىد قىلىدۇ. ئۇ ئىلگىرىكى پەيغەمبەرلەرنىڭ ۋاقتىدا نۇرغۇن پەيغەمبەرلەر ئاللاھ يولىدا جىھاد قىلغان، ئۇلار بىلەن بىرگە كۆپلىگەن سەمىمىي مۇئمىنلەر، ئاللاھقا چىن كۆڭلىدىن ئىبادەت قىلغۇچىلار جەڭ قىلغان. ئۇلار جەڭ مەيدانىدا يارىلانغان، ھەتتا شېھىت بولغان بولسىمۇ، بۇ ئازاب-ئوقۇبەتلەر ئاللاھ يولىدا بولغانلىقى ئۈچۈن، ئۇلار ھەرگىز ئاجىزلىق كۆرسەتمىگەن، قورقمىغان، يۈرەكلىرى بوشىمىغان. شۇنداقلا ئۇلار دۈشمەن ئالدىدا ئاجىزلىق كۆرسىتىپ، ئۇرۇشتىن توختىمىغان ۋە دۈشمەنگە خارلىق بىلەن بويسۇنۇپ قالماي، بەلكى سەۋر-تاقەت قىلىپ، ئىمان ۋە جىھاد يولىدا مۇستەھكەم تۇرغان. ئاللاھ تائالا سەۋر قىلغۇچىلارنى دوست تۇتىدۇ ۋە ئۇلارنى مۇكاپاتلايدۇ.

3) ئايەتتىن ئېلىنىدىغان پايدىلار:

• بۇ ئايەت مۇئمىنلەرگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئاللاھ يولىدا دۇچ كەلگەن قىيىنچىلىق ۋە ئازاب-ئوقۇبەتلەرگە سەۋر قىلىش ئىماننىڭ كۈچلۈكلۈكىنىڭ ئالامىتىدۇر.
• ئىلگىرىكى پەيغەمبەرلەر ۋە ئۇلارنىڭ ساھابىلىرىنىڭ جاپا-مۇشەققەتلەرگە قارىماي، ئاللاھ يولىدا تىرىشچانلىق كۆرسەتكەنلىكى بىز ئۈچۈن ئۈلگىدۇر.
• ئاللاھ تائالا سەۋر قىلغۇچىلارنى ياخشى كۆرىدۇ، بۇ ئۇلارنىڭ ئاخىرەتتە چوڭ مۇكاپاتقا ئېرىشىدىغانلىقىنىڭ بىشارىتىدۇر.
• بۇ ئايەت ئىسلام دىنىنىڭ جىھاد ۋە سەۋر قىلىش روھىنى ئۇلۇغلايدىغانلىقىنى، شۇنداقلا مۇئمىنلەرنىڭ ھەر قانداق قىيىنچىلىققا دۇچ كەلگەندە ئۈمىدسىزلىككە چۆكمەي، ئاللاھقا تەۋەككۈل قىلىپ، سەۋر قىلىشى كېرەكلىكىنى ئۆگىتىدۇ.