Surja Ali-Imran — Ajet 147

Kuptimet e fjalëve:

• ذُنُوبَنَا – mëkatet tona (të voglat).
• إِسْرَافَنَا – tejkalimi i kufijve, mëkatet e mëdha dhe shkeljet në çështjet e fesë.
• ثَبِّتْ أَقْدَامَنَا – forcoi këmbët tona, pra na bëj të qëndrueshëm në betejë dhe mos na lër të ikim nga lufta kundër armikut.
• الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ – populli që mohon njëshmërinë e Allahut dhe profetët e Tij.

Tefsiri i ajetit:

Kur besimtarët e durueshëm u përballën me sprovën e madhe në betejën e Uhudit dhe panë vështirësitë, fjala e tyre nuk ishte tjetër veçse lutje e sinqertë drejtuar Zotit të tyre. Ata thanë: "O Zoti ynë! Fali neve mëkatet tona të vogla dhe tejkalimet tona në çështjet e fesë, qofshin ato të mëdha apo të vogla. Na forco në betejë, na bëj të qëndrueshëm dhe mos lejo që këmbët tona të rrëshqasin nga frika ose dobësia. Dhe na ndihmo kundër popullit që mohon Ty dhe të dërguarit e Tu." Kjo lutje tregon bindjen e tyre të plotë ndaj Allahut, pendimin e sinqertë dhe mbështetjen vetëm tek Ai në çdo gjendje.

Përfitimet nga ajeti:

1. Lutja është arma e besimtarit në çdo situatë, sidomos në momente të vështira dhe sprovash.
2. Besimtari i vërtetë kërkon falje për mëkatet e vogla dhe të mëdha, duke mos i ndarë ato, sepse të gjitha janë shkelje ndaj Allahut.
3. Kërkesa për qëndrueshmëri në fe dhe në betejë është shenjë e forcës së besimit dhe e varësisë nga Allahu, jo nga fuqia njerëzore.
4. Allahu i do ata që, kur përballen me vështirësi, i drejtohen Atij me lutje dhe pendim, duke treguar durim dhe bindje.
5. Fitorja kundër armiqve vjen vetëm me ndihmën e Allahut, prandaj besimtari duhet ta kërkojë atë nga Ai, jo nga mjetet materiale.