Surah Aal-Imran — Aya 147

Ma’anonin Kalmomi:

• Israfanmu: Abin da muka wuce gona da iri a cikin al’amuranmu, wato manyan laifuffuka.
• Tsayar da ƙafafuwanmu: Ka tabbatar da mu a kan yaƙi, kada mu gudu daga gaban abokan gāba.

Tafsirin Ayar:

A cikin wannan ayar Allah yana bayyana mana halin da muminai suka kasance a kai a lokacin yaƙin Uhud da makamantansa, inda suka fuskanci wahala da shan kaye. Bai zama maganarsu ba face sun ce: “Ya Ubangijinmu, Ka gafarta mana zunubanmu na ƙanana, da kuma abin da muka wuce gona da iri a cikin al’amuran addininmu (manyan laifuffuka), kuma Ka tsayar da ƙafafuwanmu har kada mu gudu daga yaƙin maƙiyanmu, kuma Ka taimake mu a kan mutanen da suka kafirta da Ka, da kuma kafirta da Annabawanka.” Wannan magana ita ce kawai abin da suka faɗa a lokacin tsananin wahala, ba gunaguni ba, ba kuma juyowa baya ba, sai dai addu’a da roƙon Allah da tawassuli gare Shi da neman gafara da tsayuwa da taimako.

Fahimtar Darussa Daga Ayar:

• Nuna girman kai da juriya a lokacin wahala da bala’i, ta hanyar komawa ga Allah da addu’a, ba ta hanyar gunaguni ko yanke ƙauna ba.
• Mumini ya kamata ya nemi gafara ga laifuffukansa na ƙanana da manya, kuma ya yarda da cewa shi mai kuskure ne, don haka yana buƙatar gafaran Allah.
• Addu’a da neman tsayuwa a kan addini da taimako a kan maƙiya, daga cikin manyan koyarwar da musulmi ya kamata ya riƙa yi a duk lokacin da ya fuskanci wahala.
• Ƙarfafa zuciya da kuma dogaro ga Allah a lokacin yaƙi da maƙiya, kuma cewa nasara ba ta zo ba face daga wurin Allah, bayan yin dalilai da shiri.