Сураи Аль Имран — Оят 196

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَا يَغُرَّنَّكَ — туро нафиребад, туро ба хато наандозад, фиреби худро надиҳад.
• تَقَلُّبُ — гардиш кардан, рафтуомад, паҳн шудан дар замин барои тиҷорат ва дарёфти рӯзӣ.
• الَّذِينَ كَفَرُوا — онҳое, ки ба Аллоҳ ва паёмбараш имон наоварданд.
• فِي الْبِلَادِ — дар шаҳрҳо ва сарзаминҳо.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба Паёмбари худ (с) ва ба воситаи ӯ ба ҳамаи муъминон тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки ба гардишу рафтуомад ва фарохии рӯзӣ ва тиҷорати кофирон дар шаҳрҳо ва сарзаминҳо нигоҳ накунӣ ва фирефта нашавӣ. Онҳо дар дунё озодона мегарданд, тиҷорат мекунанд, молу сарват ҷамъ мекунанд ва дар неъматҳои зоҳирии дунё ғарқанд. Аммо ин ҳама на бояд сабаби ғамгинӣ ва андӯҳи ту гардад ва на бояд гумон кунӣ, ки онҳо дар ҳақиқат комёбанд. Зеро ин неъматҳо гузаро ва фониянд ва ба зудӣ тамом мешаванд. Онҳо бо амалҳои бади худ гирифтор хоҳанд шуд ва дар охират ҷазои сахт хоҳанд дид. Ин оят ба муъминён меомӯзад, ки ба зоҳири ҳол ва фарохии дунёи кофирон нигоҳ накунанд ва дили худро ба он машғул насозанд, балки ба имон, тоат ва подоши охират умедвор бошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим тасаллидиҳандаи дилҳост ва муъминро аз ғаму андӯҳи дунёвӣ озод мекунад.
• Дунё ва неъматҳои он гузаро ҳастанд ва набояд меъёри хушбахтӣ қарор гиранд.
• Фарохии рӯзии кофирон далели ризои Аллоҳ ва некбахтии онҳо нест, балки имтиҳон аст.
• Муъмин бояд ба подоши охират ва адолати Аллоҳ бовар дошта бошад, ки ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои ҳасад бурдан ба ҳоли кофирон, ба имон ва амали солеҳ машғул шавем, ки он бақия ва пойдор аст.
• Қуръон дили инсонро ором медиҳад ва роҳи дурусти зиндагиро нишон медиҳад, ва ин худ далели бузургии ин китоби осмонӣ аст.