Surja Ali-Imran — Ajet 196

Kuptimet e fjalëve:

• لَا يَغُرَّنَّكَ: Të mos të mashtrojë ty dhe të mos të bëjë përshtypje.
• تَقَلُّبُ: Lëvizja dhe udhëtimi i shpeshtë nga një vend në tjetrin.
• فِي الْبِلَادِ: Nëpër vende dhe toka të ndryshme.

Tefsiri i Ajetit:

O Pejgamber, të mos të mashtrojë ty dhe të mos bëjë përshtypje ajo që shikon te jobesimtarët – lëvizja e tyre e lirë nëpër vende, udhëtimet e tyre për tregti, fitimi i pasurisë dhe jetesa e gjerë që gëzojnë. Mos u hidhëro për shkak të gjendjes së tyre të mirë dhe mos u brengos kur i sheh ata të suksesshëm në punët e tyre, sepse e gjithë kjo është e përkohshme dhe do të zhduket. Ata që mohojnë Zotin, megjithëse gëzojnë begati në këtë botë, në të vërtetë janë në humbje, sepse e ardhmja e tyre është ndëshkimi dhe dënimi. Kjo begati dhe lëvizje e lirë nuk do të thotë se Zoti i do ata, por është një sprovë dhe afat që u është dhënë, e cila do të përfundojë me dënim të ashpër. Prandaj, mos u mashtro nga dukja e jashtme e tyre, sepse gjërat nuk gjykohen nga pamja e jashtme, por nga përfundimi i tyre.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Besimtari nuk duhet të mashtrohet nga pasuria dhe suksesi i jobesimtarëve në këtë botë, sepse kjo është vetëm një sprovë e përkohshme.
2. Të mirat e kësaj bote nuk janë domosdoshmërisht shenjë e kënaqësisë së Zotit, ashtu siç varfëria nuk është shenjë e zemërimit të Tij.
3. Besimtari duhet të jetë i kënaqur me atë që i ka dhënë Zoti dhe të mos shikojë me lakmi atë që kanë të tjerët, sepse te Zoti është shpërblimi më i mirë dhe më i qëndrueshëm.
4. Ky ajet i mëson besimtarit durimin dhe qetësinë shpirtërore, duke e ditur se fundi i mirë është për ata që besojnë dhe bëjnë vepra të mira, jo për ata që grumbullojnë pasuri duke mohuar Zotin.