Сураи Ар-Рум — Оят 16

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كفروا»: кофир шуданд, яъне ба Аллоҳ ва паёмҳои Ӯ бовар накарданд.
• «آياتنا»: оятҳои Мо, нишонаҳо ва далелҳои равшани Мо.
• «لقاء الآخرة»: вохӯрӣ бо охират, яъне бовар ба рӯзи қиёмат, ҳисоб ва подош.
• «محضرون»: ҳозир кардашудагон, яъне ба он ҷо оварда мешаванд ва ҳеҷ гуна гурехтан надоранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ҳолати гурӯҳи дуюмро баён мекунад: онҳое, ки ба Аллоҳ кофир шуданд ва оятҳои Ӯро, ки бар паёмбараш нозил шуда буд, дурӯғ шумурданд ва бовар накарданд, ки рӯзи қиёмат хоҳад омад ва бандагони Худо барои ҳисобу китоб ба пешгоҳи Парвардигор ҳозир мешаванд. Чунин одамон дар охират дар азоб қарор мегиранд ва ба он ҷо ба зӯрӣ оварда мешаванд. Онҳо аз азоб намегурезанд ва наметавонанд аз он пинҳон шаванд; балки ҳамеша дар он боқӣ мемонанд. Ин ҷазои он амалҳои бадест, ки дар дунё анҷом доданд ва паёмҳои Худоро дурӯғ шумурданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки кофир шудан ва дурӯғ шумурдани оятҳои Аллоҳ ва рӯзи қиёмат оқибати бад дорад.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб ба инсон кӯмак мекунад, ки дар дунё роҳи рост ва адолатро интихоб кунад.
• Оят нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Аллоҳ комил аст: ҳар кас амали нек кунад, подоши нек мегирад ва ҳар кас амали бад кунад, ҷазои бад мебинад.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ ташвиқ мекунад, то пеш аз рӯзи ҳисоб худро ислоҳ кунем.
• Ваъдаи азоб барои кофирон ва дурӯғшуморандагон боиси он мешавад, ки мо ба неъматҳои Ислом ва Қуръон қадр гузорем ва шукргузор бошем, ки ба роҳи ҳидоят ҳидоят шудаем.