Сураи Лукман — Оят 33

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اتَّقُوا: битарсед, парҳез кунед, яъне амрҳои Худоро иҷро кунед ва аз манъкардаҳояш дур шавед.
• وَاخْشَوْا: битарсед, хавф кунед (аз азоби рӯзе).
• لَا يَجْزِي: ҳеҷ чизро адо намекунад, ба ҷои касе ҷазо намедиҳад.
• مَوْلُودٌ: фарзанди таваллудшуда.
• الْغَرُورُ: фиребанда, яъне шайтон.

1. Тафсири оят:

Эй мардум! Аз Парвардигори худ битарсед ва Ӯро бо иҷрои фармонҳояш ва тарки манъкардаҳояш итоат кунед. Аз азоби он рӯзе битарсед, ки дар он ҳеҷ падар наметавонад ба ҷои фарзандаш чизе адо кунад ва ҳеҷ фарзанде ба ҷои падараш чизе адо намекунад. Дар он рӯз ҳеҷ кас ба дигаре фоида расонда наметавонад, ҳатто наздиктарин хешовандон. Ба ростӣ, ваъдаи Худо дар бораи қиёмат ва ҷазо ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест. Пас набояд шуморо зиндагии дунё бо шаҳватҳо ва саргармиҳояш фиреб диҳад, ки шуморо аз охират ғофил созад. Ва набояд шуморо шайтон бо мӯҳлати Худо ва таъхири азоб фиреб диҳад, то гумон кунед, ки азоб нахоҳад омад. Шайтон мехоҳад шуморо водор кунад, ки гуноҳ кунед ва ба бахшоиши Худо умедворед, бе он ки тавба кунед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба тақво ва парҳезгорӣ даъват мекунад, ки сабаби наҷот дар дунё ва охират аст.
• Моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзест, ки ҳеҷ кас ба дигаре кӯмак карда наметавонад, пас бояд пеш аз расидани он амали нек кунем.
• Ваъдаи Худо ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест, пас бояд ба он бовар дошта бошем ва худро омода созем.
• Зиндагии дунё набояд моро фиреб диҳад ва аз охират ғофил созад, зеро он гузаро аст ва боқӣ нахоҳад монд.
• Шайтон душмани ошкори мост ва мехоҳад моро бо умедҳои дурӯғин фиреб диҳад, пас бояд аз ӯ ҳазар кунем ва ба Худо паноҳ барем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки масъулияти шахсӣ дар пешгоҳи Худо асосӣ аст ва ҳеҷ кас ба ҷои дигаре ҷазо намедиҳад.
• Ин оят моро ба сӯи тавба ва амали солеҳ ҳидоят мекунад, то дар рӯзи қиёмат наҷот ёбем ва ба раҳмати Худо умедвор бошем.