Сураи Лукман — Оят 34

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• السَّاعَةِ: Рӯзи қиёмат.
• الْغَيْثَ: Борон, ки баъди хушксолӣ меборад ва сабаби рӯидани гиёҳ мегардад.
• الْأَرْحَامِ: Бачадонҳо (раҳмҳои модарон).
• تَدْرِي: Медонад.
• تَكْسِبُ: Касб мекунад, ба даст меорад.
• خَبِيرٌ: Огоҳ, огоҳ аз ҳамаи пинҳониҳо.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно Аллоҳ таоло танҳо Худаст, ки дониши вақти барпошавии Рӯзи қиёмат назди Ӯст ва касе аз ин вақт огоҳ нест. Ӯст, ки боронро фурӯ мефиристад ва онро дар вақти муайян ва макони муносиб меборад, ва касе ғайр аз Ӯ бар ин кор қодир нест. Ӯ медонад, ки дар бачадонҳо чист — писари ё духтар, бахтманд ё бадбахт, ва ҳамаи ҳолатҳои дигари он. Ҳеҷ кас намедонад, ки фардо чӣ кор мекунад ва чӣ ба даст меорад — некӣ ё бадӣ. Ҳеҷ кас намедонад, ки дар кадом замин хоҳад мурд — дар хушкӣ ё дар баҳр, дар шаҳри худ ё дар ғурбат. Балки танҳо Аллоҳ таоло ҳамаи инро медонад. Ҳамоно Аллоҳ донои ҳама чиз аст ва аз ҳамаи пинҳониҳо ва ошкориҳо огоҳ аст; ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро водор мекунад, ки танҳо ба Аллоҳ таоло таваккал кунем ва дар ҳамаи корҳо ба Ӯ такя намоем, зеро дониши ғайб танҳо назди Ӯст.
• Моро тарбия мекунад, ки ҳамеша омодаи Рӯзи қиёмат бошем ва аз умри худ барои амалҳои нек истифода барем, чунки касе вақти марг ва фардои худро намедонад.
• Дилҳоро ором мекунад, ки ҳамаи рӯзӣ ва ризқи мо аз ҷониби Аллоҳ аст; Ӯст, ки боронро мефиристад ва дар бачадонҳо ҳар чизеро, ки хоҳад, меофарад.
• Моро ба илм ва дониш ташвиқ мекунад, ки ҳарчанд инсон донишманд бошад ҳам, дониши ӯ маҳдуд аст ва танҳо Аллоҳ донои ҳама чиз аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ғайбгӯӣ ва фолбинӣ рӯй наорем, зеро дониши ғайб танҳо хоси Аллоҳ аст ва ин боиси қавӣ шудани имон ва ихлоси мо мегардад.