Сураи Лукман — Оят 6

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَهْوَ الْحَدِيثِ: суханони беҳуда ва бозичае, ки одамро аз тоъат ва ибодати Худо бозмедорад.
• لِيُضِلَّ: то гумроҳ кунад.
• سَبِيلِ اللَّهِ: роҳи Худо, яъне дини Ислом.
• هُزُوًا: масхара, тамасхур.
• عَذَابٌ مُّهِينٌ: азобе, ки хоркунанда ва расвокунанда аст.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки баъзе аз одамон ҳастанд, ки суханони беҳуда ва бозичаро мехаранд ва ба он машғул мешаванд, то мардумро аз роҳи рост — аз дини Ислом — гумроҳ кунанд. Онҳо ин корро бе дониш ва бе далел анҷом медиҳанд ва оёти Худоро ба масхара мегиранд. Ин гуна одамон дар охират азоби хоркунанда ва расвокунанда хоҳанд дошт. Ин оят дар бораи онҳое фурӯд омадааст, ки ба ҷои шунидани Қуръон ва суханони ҳикматомез, ба афсонаҳо ва достонҳои беҳуда рӯ меоварданд ва мардумро низ ба он ташвиқ мекарданд, то онҳоро аз ҳақиқат дур созанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки вақти худро ба корҳои беҳуда ва зараровар сарф накунем.
• Нишон медиҳад, ки роҳи ҳақ — роҳи Худо аст ва мо бояд аз он пайравӣ кунем.
• Моро тарғиб мекунад, ки Қуръон ва суханони некро гӯш кунем ва аз масхара кардани оёти Худо дур бошем.
• Ваъдаи азоби хоркунанда барои онҳое, ки мардумро аз роҳи Худо гумроҳ мекунанд, дарс ва ибрат аст барои ҳамаи мо.
• Ин оят муҳаббати моро ба Ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки роҳи ҳақиқӣ ва наҷот дар пайравӣ аз он аст.