Сураи Лукман — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҳудан (هدى): роҳнамоӣ, равшанӣ ва роҳи рост.
• Мин раббиҳим (من ربهم): аз ҷониби Парвардигорашон.
• Муфлиҳун (المفلحون): комёбон, растагорон, касоне ки ба мурод ва мақсади худ мерасанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки дар оятҳои пешина сифатҳои онҳо зикр шуда буд — онҳое ки ба намоз хушӯъ доранд, аз беҳуда рӯй мегардонанд, закот медиҳанд ва ба охират яқин доранд. Худованд мефармояд, ки ин гуна одамон бар роҳнамоии равшан ва нуре аз ҷониби Парвардигорашон қарор доранд. Яъне онҳо дар роҳи рост ва дуруст ҳастанд, ки Худо ба онҳо нишон додааст, на дар гумроҳӣ ва торикӣ. Ва ҳамин гуна одамон комёб ва растагор ҳастанд — ҳам дар дунё ба он чи мехоҳанд мерасанд ва аз он чи метарсанд дур мешаванд, ва ҳам дар охират ба муваффақияти бузург ва ҷовидонӣ ноил мегарданд. Пас комёбӣ ва растагорӣ танҳо дар пайравӣ аз ин роҳи ҳидоят аст, ки аз ҷониби Парвардигор омадааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят ва роҳи рост танҳо аз ҷониби Худованд аст, на аз худи инсон ё одамон. Пас ҳар кас ба ин роҳ равад, дар паноҳи Парвардигори меҳрубон қарор мегирад.
• Комёбӣ ва растагорӣ — ҳадафи ҳар инсон — танҳо дар пайравӣ аз ин роҳи илоҳӣ ба даст меояд. Ин ба мо умед ва боварӣ мебахшад, ки роҳи ислом роҳи наҷот ва хушбахтӣ аст.
• Оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд бандагони худро танҳо намегузорад, балки ба онҳо роҳнамоӣ ва нур ато мекунад. Ин муҳаббат ва раҳмати Худоро нисбат ба бандагонаш нишон медиҳад.
• Ҳар кас бихоҳад ба комёбӣ ва оромиш бирасад, бояд ба ин сифатҳои зикршуда ороста шавад: намоз, покӣ, садақа ва боварӣ ба охират. Ин роҳи осон ва равшанест, ки Қуръон ба мо нишон медиҳад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат аз Худо даъват мекунад, зеро ҳидоят неъмати бузургест, ки Худо ба бандагони солеҳ медиҳад.