Сураи Ас-Саджда — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• تَتَجَافَىٰ: дур мешавад, баланд мешавад.
• جُنُوبُهُمْ: паҳлӯҳои онҳо.
• الْمَضَاجِعِ: ҷойҳои хоб, бистарҳо.
• خَوْفًا: аз хавф, тарс аз азоби Худо.
• طَمَعًا: бо умед, тамаъ ба раҳмати Худо.
• رَزَقْنَاهُمْ: рӯзии додаи Мо ба онҳо.
• يُنفِقُونَ: сарф мекунанд, хайр мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони муъмини ҳақиқиро баён мекунад, ки шабона аз бистари гарми хоб бармехезанд ва ба ибодати Парвардигорашон меистанд. Паҳлӯҳои онҳо аз ҷойҳои хоб дур мешавад ва ба сӯи намоз ва дуо рӯй меоранд. Онҳо Парвардигори худро бо дуо ва илтиҷо мехонанд, дар ҳоле ки аз азоби Ӯ метарсанд ва ба раҳмату савоби Ӯ умедворанд. Ин дуо ва ибодат танҳо ба забон нест, балки аз дили пур аз хавфу умед сарчашма мегирад. Ҳамчунин онҳо аз он чизе ки Мо ба онҳо рӯзӣ додаем, дар роҳи Худо сарф мекунанд ва ба ниёзмандон кӯмак мерасонанд. Ин оят нишон медиҳад, ки муъмини воқей шабона барои ибодат бармехезад ва рӯзона аз молу дороии худ дар роҳи Худо инфоқ мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки шабона барои ибодат ва дуо бархезем, зеро ин амал нишонаи имон ва ихлос аст.
• Хавфу умед бояд дар дили муъмин ҳамзамон бошанд: аз азоби Худо битарсем ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошем.
• Инфоқ дар роҳи Худо ва кӯмак ба ниёзмандон қисми ҷудонашавандаи ҳаёти муъмин аст.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба намоз ва дуоҳои шабона эҳтиром гузорем ва онро дар ҳаёти худ ҷорӣ кунем.
• Худованд бандагони худро бо ин сифатҳо ситоиш мекунад, ки ин барои мо далели бузургии ин амалҳост ва моро ба сӯи ислом ва Қуръон наздиктар мекунад.