Sura Saba — Werset 43

Znaczenie słów:

• تُتْلَىٰ – jest recytowane, czytane.
• بَيِّنَاتٍ – jasne, oczywiste, wolne od niejasności.
• إِفْكٌ مُّفْتَرًى – kłamstwo zmyślone, oszczerstwo wymyślone przez człowieka.
• سِحْرٌ مُّبِينٌ – czary oczywiste, jawna magia.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Kiedy niewierzącym z Mekki recytowane są Nasze znaki – wersety Koranu – które są jasne i nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do swojej prawdziwości, oni odrzucają je i mówią o Proroku Mahomecie (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo): „Ten człowiek to tylko ktoś, kto chce was odwrócić od oddawania czci bożkom, które czcili wasi ojcowie". Nie potrafią znaleźć żadnego argumentu przeciwko treści objawienia, więc atakują posłańca, oskarżając go o złe intencje.

Następnie mówią o samym Koranie: „To nic innego jak zmyślone kłamstwo, które on sam wymyślił i przypisał Bogu". Zaprzeczają w ten sposób boskiemu pochodzeniu księgi, twierdząc, że jest ona dziełem ludzkim.

A ci, którzy odrzucili prawdę, gdy do nich przyszła – mając na myśli zarówno Proroka, jak i Koran – powiedzieli: „To są tylko czary, które są oczywiste i jawne". Porównali objawienie do magii, która oddziela człowieka od jego żony, ojca od syna, twierdząc, że Koran wprowadza zamęt i podział w społeczeństwie.

W ten sposób niewierzący stosowali różne strategie odrzucenia: raz oskarżali Proroka o złe intencje, raz o kłamstwo, a innym razem o czary – wszystko po to, by odwieść ludzi od przyjęcia prawdy, mimo że była ona dla nich jasna i oczywista.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Cierpliwość wobec ataków przeciwników – Prorok Mahomet (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) spotkał się z różnorodnymi oskarżeniami, a mimo to nie zniechęcił się i wytrwale głosił prawdę. Uczy nas to, że droga do prawdy zawsze wiąże się z trudnościami.
2. Prawda jest jasna i nie potrzebuje obrony – wersety Koranu są określone jako „jasne znaki", co oznacza, że prawda Boża jest oczywista dla każdego, kto ma otwarte serce i umysł. Nie potrzebuje ona ludzkich upiększeń ani dowodów – wystarczy ją uczciwie rozważyć.
3. Odrzucenie prawdy wynika z uprzedzeń i ślepego naśladownictwa – niewierzący trzymali się religii przodków bez refleksji. To przestroga, byśmy nie przyjmowali żadnych przekonań ślepo, ale badali je w świetle rozumu i objawienia.
4. Różnorodność oskarżeń świadczy o słabości argumentów – gdy ktoś nie ma prawdziwych dowodów, ucieka się do ataków personalnych i bezpodstawnych oskarżeń. Muzułmanin powinien odpowiadać na takie ataki mądrością i dobrym słowem.
5. Koran jest cudem i prawdą od Boga – mimo że niewierzący nazywali go kłamstwem lub czarami, Koran pozostaje niezmiennym cudem, który przetrwał wieki i nie został zmieniony ani podważony. To dowód na jego boskie pochodzenie.