Сураи Саба — Оят 43

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— آيَاتُنَا: оятҳои Мо, яъне оятҳои Қуръони Карим.

— بَيِّنَاتٍ: равшану возеҳ, бе ҳеҷ шубҳа ва ибҳом.

— يَصُدَّكُمْ: шуморо боздорад, монеъ шавад.

— إِفْكٌ: дурӯғ, суханони беасос.

— مُفْتَرًى: сохтагӣ, бардурӯғ ба касе нисбат додашуда.

— سِحْرٌ مُّبِينٌ: ҷодуи ошкору равшан.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки оятҳои равшану возеҳи Мо бар ин кофирон хонда мешавад, онҳо аз рӯи саркашӣ ва ғурур мегӯянд: «Ин марде, ки ин оятҳоро мехонад, ҳеҷ нест магар шахсе, ки мехоҳад шуморо аз парастиши бутҳое, ки падаронатон мепарастиданд, боздорад». Онҳо бо ин суханони худ мехоҳанд мардумро аз пайравии Паёмбар (с) дур кунанд ва бигӯянд, ки ӯ танҳо манфиати худро меҷӯяд ва мехоҳад анъанаҳои ниёгони шуморо тағйир диҳад.

Сипас онҳо дар бораи Қуръони Карим гуфтанд: «Ин ҳеҷ нест магар дурӯғе, ки аз ҷониби худ сохта ва ба Худо нисбат дода шудааст». Яъне онҳо Қуръонро инкор карданд ва гуфтанд, ки Муҳаммад (с) ин суханонро аз пеши худ овардааст ва он аз ҷониби Худованди Мутаол нест.

Ва онҳое ки ба Худо ва Паёмбари Ӯ куфр варзиданд, ҳангоме ки Ҳақ — яъне Қуръон ва Паёмбар (с) — ба сӯи онҳо омад, гуфтанд: «Ин ҳеҷ нест магар ҷодуи ошкору равшан». Онҳо Қуръонро ҷоду номиданд, то мардумро аз он дур кунанд ва бигӯянд, ки ин суханон таъсири ҷодугарӣ дорад ва бояд аз он ҳазар кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳамеша бо муқобилати аҳли ботил рӯ ба рӯ мешавад ва ин табиии кор аст. Ҳар касе ки роҳи ҳақро интихоб мекунад, бояд сабр кунад ва аз муқобилати душманон натарсад.

— Қуръони Карим китоби равшану возеҳ аст ва ҳар касе ки бо инсоф ба он гӯш диҳад, ҳақиқатро дарк мекунад. Аммо касоне ки аз рӯи ғурур ва таассуб ба он муқобилат мекунанд, ҳатто оятҳои равшанро низ инкор мекунанд.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки ба суханони беасоси мухолифон аҳамият надиҳем ва ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) пайравӣ кунем, зеро ин роҳи наҷот ва саодат аст.

— Қуръон барои ҳидояти инсон омадааст ва ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад. Ин оят моро ба тафаккур ва андеша дар бораи оятҳои Қуръон даъват мекунад.