Сураи Фатир — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَشِيرًا (баширан): хушхабардиҳанда, яъне касе ки мардумро ба подоши некӯ ва раҳмати Худо мужда медиҳад.
• نَذِيرًا (назиран): бимдиҳанда, яъне касе ки мардумро аз азоби Худо огоҳ мекунад ва метарсонад.
• أُمَّةٍ (умма): ҷамоат, гурӯҳи мардум, ки паёмбаре ба сӯи онҳо фиристода шудааст.
• خَلَا (хало): гузашт, сипарӣ шуд, мавҷуд буд дар замонҳои пеш.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки Мо туро бо ҳақ фиристодем — бо дини рост ва тавҳиде, ки ҳеҷ шакке дар он нест. Туро фиристодем то мардуми имоноварро ба биҳишт ва подоши некӯ хушхабар диҳӣ, ва касонеро, ки кофир шудаанд, аз азоби дардовар битарсонӣ. Ин рисолат бо ҳақ ва ростӣ аст, на бо ботил ва дурӯғ.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки ҳеҷ уммате аз умматҳои гузашта набуд, магар он ки дар миёни онҳо бимдиҳандае аз ҷониби Худо гузаштааст, ки онҳоро аз азоби Худо огоҳ мекард. Ин сухан барои тасаллии дили Паёмбар (с) ва муъминон аст, зеро нишон медиҳад, ки ин роҳи даъват роҳи ҳамаи паёмбарон будааст ва душмании мардум нисбати паёмбарон чизи нав нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки рисолати Паёмбар (с) бар асоси ҳақ ва ростӣ аст, на бар асоси ҳавас ё манфиат. Ин боиси боварии комил ба Қуръон ва дини Ислом мегардад.
• Худованд ҳамеша мардумро бе огоҳӣ нагузоштааст; ба ҳар уммате бимдиҳандае фиристодааст. Ин раҳмати Худо нисбати бандагонашро нишон медиҳад ва инсонро ба шукргузорӣ водор мекунад.
• Хушхабар ва бимдиҳӣ якҷоя омадаанд, то инсон ҳам ба умед зиндагӣ кунад ва ҳам аз гуноҳ эҳтиёт намояд. Ин роҳи миёнаравӣ ва эътидол дар даъват аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи даъват сабр кунем, зеро ҳатто паёмбарони пешин низ бо мухолифат рӯбарӯ шудаанд, вале онҳо аз роҳи ҳақ бознагаштаанд.
• Қуръон китобест, ки таърихи паёмбаронро ба таври умумӣ баён мекунад ва ба инсон дарс медиҳад, ки ҳақиқати даъвати илоҳӣ яке будааст дар ҳамаи замонҳо.