Сураи Фатир — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Баййинот: ҳуҷҷатҳо ва мӯъҷизаҳои равшану возеҳ, ки дурустии паёмбаронро исбот мекунанд.
• Зубур: ҷамъи «забур» аст, яъне саҳифаҳо ва китобҳои осмонӣ, ки дар онҳо аҳкому мавъизаҳо гирд оварда шудаанд, монанди саҳифаҳои Иброҳим (а).
• Китоби мунир: китоби равшангар, ки роҳи хайру шаррро возеҳ месозад, монанди Таврот ва Инҷил.

1. Тафсири оят:

Агар ин мушрикон туро дурӯғгӯй ҳисоб кунанд, пас туро ғамгин насозад ва сабр кун, зеро ин нахустин бор нест, ки паёмбарро дурӯғгӯй мешуморанд. Пеш аз онҳо низ умматҳое буданд, ки паёмбарони худро дурӯғгӯй шумориданд, монанди қавми Од, Самуд ва қавми Лут. Паёмбарони онҳо бо ҳуҷҷатҳо ва мӯъҷизаҳои равшану возеҳ, ки дурустии рисолати онҳоро исбот мекарданд, ба сӯи қавмҳои худ омаданд. Инчунин онҳо бо саҳифаҳо ва китобҳое омаданд, ки дар онҳо аҳкому мавъизаҳо гирд оварда шуда буданд, ва бо китоби равшангар, ки роҳи ҳақро аз ботил ҷудо месозад ва барои касе, ки дар он андеша кунад, ҳақиқат ошкор мегардад.

Пас, эй Паёмбар, ту низ монанди паёмбарони пешин ҳастӣ; дурӯғгӯй шуморидани қавмат чизе нав нест ва он ба рисолати ту зараре намерасонад. Худованд туро ёрӣ медиҳад ва дини Худро комил мегардонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят ба Паёмбар (с) ва ба ҳамаи муъминон тасаллӣ медиҳад, ки дурӯғгӯй шуморидани душманон набояд онҳоро аз роҳи ҳақ боздорад, зеро ин роҳи ҳамаи паёмбарони пешин низ буд.
• Сабр ва устуворӣ дар роҳи даъват ба дин нишон медиҳад, ки ин роҳи паёмбарон аст ва Худованд ҳамеша ёвари бандагони содиқи Худаст.
• Оят ба мо меомӯзад, ки ҳуҷҷатҳои равшан ва китобҳои осмонӣ ҳамеша роҳи ҳақро нишон медиҳанд ва ҳар касе, ки бо андеша ва тадаббур ба онҳо назар кунад, ҳақиқатро дармеёбад.
• Ин оят моро ба сӯи мутолиа ва андеша дар китобҳои осмонӣ ҳидоят мекунад, то аз онҳо роҳи хайру шаррро биомӯзем ва дар зиндагӣ аз онҳо пайравӣ кунем.
• Инчунин ин оят ба мо мефаҳмонад, ки душвориҳо ва такзибҳо дар роҳи даъват ба дин табиӣ ҳастанд ва бояд бо сабру истодагарӣ ба онҳо рӯ ба рӯ шуд, зеро оқибати нек аз они парҳезгорон аст.