Сураи Фатир — Оят 23

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• نَذِيرٌ (назир): Бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоби Худо.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Худованд дар бораи гуногунӣ ва фарқи байни гурӯҳҳои одамон сухан мегӯяд. Дар оятҳои пештар зикр шуд, ки гумроҳу ҳидоятёфта, торикӣ ва рӯшноӣ, соя ва гармии бод баробар нестанд. Инчунин зиндаҳои дил (муъминон) ва мурдаҳои дил (кофирон) баробар нестанд. Худованд мефармояд, ки ҳар касеро бихоҳад, ба гӯши дили ӯ сухани ҳақро мерасонад ва ту эй Паёмбар, наметавонӣ касеро, ки дилаш мурдааст, маҷбур кунӣ, ки суханат бишнавад, ҳамчунон ки мурдаҳои дар қабр бударо наметавонӣ бишнавонӣ.

Баъд аз ин ҳама, Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: «Ту танҳо бимдиҳанда ҳастӣ». Яъне вазифаи ту танҳо расонидани паём ва огоҳ кардани мардум аз азоби Худованд аст, на он ки ҳамаро ба зӯр ба имон оварӣ. Ту мардумро аз оқибати бади куфру гумроҳӣ метарсонӣ ва онҳоро аз азоби дӯзах огоҳ мекунӣ. Ҳидоят кардан ва ба дили касе роҳ ёфтан кори Худост, на кори ту. Ту бояд паёми Худоро бирасонӣ ва огоҳӣ диҳӣ, хоҳ онҳо қабул кунанд, хоҳ накунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Вазифаи асосии даъватгар: Ин оят ба ҳар як даъватгар ва паёмрасон меомӯзад, ки вазифаи ӯ танҳо расонидани паём ва огоҳ кардан аст, на маҷбур кардани мардум ба қабули он. Ҳидоят аз ҷониби Худованд аст.
• Умедворӣ ба раҳмат: Худованд мефармояд, ки Ӯ ҳар касеро бихоҳад, сухани ҳақро ба гӯши дилаш мерасонад. Ин ба мо умед мебахшад, ки ҳатто дилҳои сахт метавонанд бо хоҳиши Худо нарм шаванд.
• Сабре ва устуворӣ: Паёмбар (с) ва пайравони ӯ бояд дар роҳи даъват сабр кунанд ва аз он ки ҳама мардумро ба имон наоварданд, дилгир нашаванд, зеро вазифаи онҳо танҳо огоҳ кардан аст.
• Қадри паём: Ин оят нишон медиҳад, ки паёми Худо то чӣ андоза муҳим аст, ки Худованд Паёмбарашро танҳо барои огоҳ кардан фиристодааст. Ин моро ба шукргузорӣ ва қадрдонии ин паём водор мекунад.
• Ҳисоб дар охират: Огоҳӣ аз азоби Худо моро ба ёд меорад, ки ҳар амали мо дар охират ҳисоб хоҳад шуд ва бояд барои он рӯз омода бошем.