سوره فاطر — آیه 9

معانی کلمات:

• یُثیرُ: به حرکت درمیآورد و برمیانگیزد.
• بَلَدٍ مَیِّتٍ: سرزمینی خشک و بایر که هیچ گیاهی در آن نمیروید.
• النُّشُورُ: زنده شدن دوباره و برانگیخته شدن مردگان در روز قیامت.

تفسیر آیه:

خداوند متعال همان کسی است که بادها را میفرستد تا ابرها را به حرکت درآورند و انبوه سازند. سپس ما آن ابرها را به سوی سرزمینی خشک و بیجان میرانیم و باران را بر آن نازل میکنیم. به وسیلهی این باران، زمینی را که مرده و بیحاصل بود زنده میکنیم و گیاهان و سبزیها از دل آن میرویانیم. این زنده کردن زمین خشک پس از مرگش، نشانهای روشن از قدرت خداوند است؛ همانگونه که زمین را پس از خشکی زنده میکنیم، خداوند نیز مردگان را در روز قیامت از قبرها برمیانگیزد و حیات دوباره میبخشد. این تشبیه، دلایل عقلی و حسی را برای اثبات معاد در برابر چشمان انسان قرار میدهد تا او با دیدن این صحنههای طبیعی، به یقین برسد که آفریدگاری که قادر به احیای زمین مرده است، قطعاً بر زنده کردن مردگان نیز تواناست.

فواید و پیامهای آیه:

• قدرت بیپایان خداوند در آفرینش و مدیریت جهان هستی، او را شایستهی عبادت و سپاس میسازد.
• توجه به پدیدههای طبیعی مانند باران و رویش گیاهان، انسان را به تفکر در عظمت خالق واداشته و ایمان او را به معاد تقویت میکند.
• این آیه امید را در دل مؤمنان زنده میسازد که همانگونه که زمین پس از خشکی سرسبز میشود، زندگی پس از مرگ نیز حقیقتی حتمی و پر از رحمت الهی است.
• دعوت به شکرگزاری در برابر نعمتهای الهی و استفاده درست از آنها برای آبادانی زمین و خدمت به بندگان خدا.