Сураи Йа Син — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «لِتُنذِرَ»: то ки огоҳ кунӣ ва битарсонӣ.
• «قَوْمًا»: гурӯҳе аз мардум, ки дар ин ҷо мурод қавми араб, бахусус қурайш аст.
• «مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ»: падаронашон огоҳ карда нашуда буданд, яъне ба онҳо паёмбар фиристода нашуд.
• «غَافِلُونَ»: ғофил, бехабар ва саргарм аз ҳақиқат.

1. Тафсири оят:

Ин оят баён мекунад, ки Қуръон барои он фуруд оварда шудааст, то Расули Худо (с) мардумеро огоҳ кунад, ки падаронашон аз ҷониби Худованд бимдиҳандае надоштанд ва ба онҳо паёмбаре фиристода нашуда буд. Аз ин рӯ, онҳо дар бораи имон ба Худои ягона ва роҳи рост ғофил ва бехабар монда буданд. Ин ҳолат на танҳо ба арабистони он замон хос буд, балки ҳар гурӯҳе, ки аз огоҳӣ ва даъват дур монад, ба ғафлат ва бехабарӣ гирифтор мешавад. Пас зарурати даъват ва ёдоварӣ аз ҷониби донандагон ба илму шариати Худо барои бедор кардани мардум аз ғафлат собит мешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва бедорӣ аз ғафлат аст; он барои он фуруд омадааст, ки мардумро аз торикӣ ба рӯшноӣ барад.
• Худованд бандагони худро бе ёрӣ ва даъват намегузорад; Ӯ паёмбаронро мефиристад, то мардум роҳи ростро биёбанд.
• Ҳар кас ва ҳар ҷомеае, ки аз ёдоварӣ дур шавад, ба ғафлат меафтад; пас бояд доим ба сӯи Худо ва омӯзаҳои дини пок рӯй оварем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба дигарон низ ёдоварӣ кунем ва онҳоро ба некӣ ва имон даъват намоем, то ҳама аз файзи Қуръон баҳраманд шаванд.
• Қуръон барои ҳамаи мардум раҳмат аст; он дилҳоро зинда мекунад ва инсонро ба сӯи саодати дунёву охират ҳидоят менамояд.