سوره یس — آيت 6

1) لفظن جي معنيٰ:

• لِتُنذِرَ: ته تون (اي پيغمبر) ڊيڄارين ۽ خبردار ڪرين.
• قَوْمًا: هڪ قوم کي، يعني عربن کي.
• مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ: جن جي ابن ڏاڏن کي (اڳ ۾) ڪو ڊيڄاريندڙ نه آيو هو.
• فَهُمْ غَافِلُونَ: ان ڪري اهي (حق کان) بي خبر ۽ غافل آهن.

2) تفسير:

الله تعاليٰ پنهنجي پيغمبر محمد ﷺ تي هي قرآن انهيءَ لاءِ نازل ڪيو ته توهان ان قوم کي ڊيڄاريو ۽ خبردار ڪريو، يعني عربن کي، جن جي ابن ڏاڏن وٽ توهان کان اڳ ڪو به نبي يا رسول نه آيو هو ۽ نه انهن کي ڪو ڊيڄاريندڙ مليو هو. انهيءَ ڪري اهي ماڻهو ايمان ۽ توحيد کان بي خبر ٿي ويا هئا ۽ حق جي راهه کان غافل ٿي رهيا هئا. اهو ئي حال هر انهيءَ قوم جو ٿيندو آهي، جنهن وٽ ڪنهن زماني ۾ ڊيڄاريندڙ نه اچي، تنهنڪري انهن کي هڪ اهڙي شخص جي ضرورت پوندي آهي، جيڪو انهن کي الله جي ياد ڏياري ۽ سڌي راهه ڏيکاري. انهيءَ ۾ اهو سبق به آهي ته علم وارن تي لازم آهي ته اهي ماڻهن کي دين جي دعوت ڏين ۽ انهن کي غفلت کان جاڳائين.

3) فائدا ۽ سبق:

• الله تعاليٰ پنهنجي رحمت سان انسانن ڏانهن پيغمبر موڪليندو آهي ته جيئن اهي غفلت ۽ بيخبري کان بچي سگهن.
• جنهن قوم وٽ ڊيڄاريندڙ نه اچي، اهي اڪثر حق کان بي خبر ٿي ويندا آهن، انهيءَ ڪري دعوت ۽ تبليغ جي ضرورت هميشه رهندي آهي.
• قرآن مجيد جو مقصد صرف خبردار ڪرڻ نه آهي، پر انسانن کي ايمان، توحيد ۽ نيڪ عمل ڏانهن هدايت ڪرڻ به آهي.
• علم وارن ۽ دين جي دعوت ڏيندڙن جي ذميواري آهي ته اهي ماڻهن کي غفلت کان جاڳائي ۽ انهن کي الله جي راهه ڏيکارين.
• هي آيت اسان کي سيکاريندي آهي ته قرآن جي دعوت ۾ هميشه اميد ۽ رحمت جو پهلو شامل آهي، ته جيئن ماڻهو اسلام ڏانهن راغب ٿين ۽ ان جي تعليمات تي عمل ڪن.