Сураи Йа Син — Оят 70

1. Маънои калимаҳо:

— «لِيُنذِرَ»: то ки огоҳ кунад, битарсонад.

— «مَن كَانَ حَيًّا»: касе ки дилаш зинда ва ақлаш солим бошад.

— «وَيَحِقَّ الْقَوْلُ»: ва собит шавад ҳукм ва сухани азоб.

— «الْكَافِرِينَ»: инкоркунандагон, онҳое ки ҳақро рад мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Қуръон ва паёмбар (с) на шоирӣ ҳастанд ва на шеър мегӯянд, балки ин Қуръон ёдоварӣ ва китоби равшангар аст. Ҳикмати фурӯ фиристодани ин Қуръон он аст, ки мардуми дилзинда ва ақли солимро огоҳ кунад ва битарсонад аз азоби Худо. Касе ки дилаш зинда аст ва ба ҳақ рӯ меоварад, аз ин оятҳо насиҳат мегирад ва роҳи ростро меёбад. Аммо онҳое ки дилҳояшон мурда ва чашмонашон баста аст, аз ин ҳидоят баҳра намегиранд ва инкор мекунанд. Барои чунин касон ҳуҷҷат тамом мешавад ва ҳукми азоб бар онҳо собит мегардад, зеро Қуръон ба онҳо расидааст ва даъвати ҳақ ба гӯшашон расидааст, аммо онро рад карданд ва ҳеҷ узре надоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръон барои касе ки дили зинда ва ақли солим дорад, роҳнамо ва насиҳат аст.

— Ҳидоят аз Худост, аммо инсон бояд дили худро зинда нигоҳ дорад ва ба ҳақ гӯш диҳад.

— Инсон бояд аз оятҳои Қуръон насиҳат гирад ва худро аз ғафлат ва инкор дур нигоҳ дорад.

— Қуръон ҳуҷҷати Худо бар бандагонаст ва касе ки онро рад кунад, узре надорад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили зинда бихонем ва ба он амал кунем, то аз огоҳишу бахшиш баҳраманд шавем.