Сураи Ас-Саффат — Оят 108

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «وَتَرَكْنَا»: яъне боқӣ гузоштем, мерос гузоштем.

— «عَلَيْهِ»: бар ӯ, дар бораи ӯ.

— «فِي الْآخِرِينَ»: дар миёни наслҳои оянда, дар умматҳои баъдӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки барои Иброҳим (алайҳис-салом) дар миёни мардумони баъдӣ ва наслҳои оянда номи нек ва ситоиши зебо боқӣ гузошт. Яъне ҳар уммате, ки пас аз ӯ меояд, ӯро бо эҳтиром ва некӣ ёд мекунад ва сифатҳои неки ӯро меситояд. Ин подоши Худованд ба бандаи содиқи худ аст, ки дар ҳаёти дунё низ бо некӣ ёд мешавад ва дар охират низ подоши бузург дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони содиқ ва некӯкори худро фаромӯш намекунад ва онҳоро дар миёни мардум бо номи нек ёд мекунад.

— Номи нек ва ситоиши мардум яке аз неъматҳои бузурги Худованд аст, ки ба бандагони солеҳ дода мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо амалҳои нек ва ихлос ба Худованд номи некеро барои худ боқӣ гузорем.

— Ваъдаи Худованд ба бандагони некӯкор ҳақ аст ва ҳеҷ амали неке беподош намемонад.

— Ин оят моро ба сӯи пайравӣ аз роҳи анбиё ва солеҳон даъват мекунад, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.