Сураи Ас-Саффат — Оят 107

1. Маънои калимаҳо:

— «فَدَيْنَاهُ»: фидо кардем, яъне ба ҷои ӯ чизе додем, то ӯро аз қурбонӣ раҳо кунем.

— «ذِبْحٍ»: ҳайвоне, ки барои қурбонӣ забҳ мешавад.

— «عَظِيمٍ»: бузург, азим — ҳам аз ҷиҳати ҷисм ва ҳам аз ҷиҳати мартаба ва арзиш.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) ба фармони Худо омода шуд писари худ Исмоилро қурбонӣ кунад ва ҳарду ба ин амр таслим шуданд, Худованди мутаъол ба ҷои Исмоил қурбонии бузург — як қӯчқорро фидо кард. Иброҳим он қӯчқорро забҳ намуд ва Исмоил аз қурбонӣ раҳо ёфт. Ин қӯчқор аз он ҷиҳат бузург буд, ки фидои писари паёмбар гардид ва Худо онро нишонаи раҳмат ва осонӣ барои бандагони худ қарор дод. Ҳамин тавр, Худо бандаи худро аз озмоиши сахт раҳонид ва ба ҷои фарзанди азизаш бадалели арзанда ато фармуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони худро дар ҳолати сахтӣ танҳо намегузорад ва роҳи раҳоӣ аз озмоишро нишон медиҳад.

— Итоати Иброҳим ва Исмоил (алайҳимо-с-салом) намунаи олии таслим шудан ба фармони Худост ва сабаби раҳмати бузург гардид.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худо таваккул кунем ва ба қазои Ӯ розӣ бошем, зеро дар ҳар сахтӣ осонӣ ва раҳмате ҳаст.

— Қурбонӣ ва фидо дар роҳи Худо амали некест, ки бандаро ба Худо наздик месозад ва дилро пок мегардонад.

— Худо ба бандагони некӯкор подоши арзанда медиҳад ва онҳоро дар таърих ба некӣ ёд мекунад.