Сураи Ас-Саффат — Оят 109

1. Маънои калимаҳо:

— «Салом»: сулҳ, осоиш, эминӣ аз ҳар гуна осеб ва бадӣ.

— «Алайҳи»: бар ӯ, барои ӯ.

— «Иброҳим»: пайғамбари бузурги Худо, ки дар Қуръон борҳо ситоиш шудааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят паёми муҳаббат ва эҳтироми Худованд ба бандаи содиқаш Иброҳим (алайҳис-салом) аст. Худои Таъоло ба ӯ салом мефиристад — яъне барои ӯ осоиш, эминӣ ва некӯатӣ аз ҳар гуна зарару офат орзу мекунад. Ин салом на танҳо таҳиятест барои Иброҳим, балки эътирофи мақоми баланди ӯ дар назди Парвардигор аст. Иброҳим (алайҳис-салом) бо сабру тавозуъ ва итоати комил ба Худо ин мақомро ба даст овард — ӯ аз озмоишҳои сангин гузашт ва ҳамеша ба ҳақиқат содиқ монд. Пас Худованд ӯро бо саломи худ гиромӣ дошт, ки ин бузургтарин мукофот барои бандаи солеҳ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони содиқ ва сабурро дӯст медорад ва онҳоро бо салому баракат гиромӣ медорад.

— Салом додан ва дуои нек барои дигарон суннати неки пайғамбарон аст ва моро ба муҳаббату ягонагӣ даъват мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо сабру итоат метавонем ба мақомҳои баланд дар назди Худо расим, чунон ки Иброҳим (алайҳис-салом) расид.

— Қуръон китоби раҳмат ва салом аст; хондани он дилро ором ва имонро қавӣ мегардонад.