Сураи Ас-Саффат — Оят 127

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «فَكَذَّبُوهُ»: пас ӯро дурӯғ бароварданд, яъне паёмбарашонро инкор карданд ва рисолати ӯро напазируфтанд.

— «لَمُحْضَرُونَ»: ҳатман ҳозир кардашавандагон, яъне ба зӯр ба майдони ҳисоб ва ҷазо овардашавандагон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки паёмбар ба сӯи қавми худ даъват кард ва онҳоро ба ягонагӣ ва итоати Худо фарo хонд, онҳо ба ҷои имон овардан, ӯро дурӯғ бароварданд ва паёми ӯро рад карданд. Аз ин рӯ, Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки ин мункирон ҳатман дар рӯзи қиёмат ҳозир карда мешаванд, то ҳисобу китоб ва ҷазои аъмолашонро бибинанд. Ҳеҷ кас аз онҳо наметавонад фирор кунад ва ҳеҷ чиз аз дониши Худо пинҳон намемонад. Ин ҳозир кардан ба майдони ҳисоб барои онҳост, ки сазовори азоб гардидаанд, зеро ҳақро инкор карданд ва паёмбари Худоро дурӯғ шумурданд. Аммо бандагони мухлиси Худо, ки дини худро барои Ӯ холис гардониданд, аз ин азоб наҷот меёбанд ва ба раҳмати Худо умедворанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори паёмбарон ва дурӯғ баровардани онҳо оқибати бад дорад ва ҳеҷ гуноҳ бе ҷазо намемонад.

— Ҳамаи одамон дар рӯзи қиёмат ба ҳузури Худо ҳозир карда мешаванд, пас бояд ҳар кас ба амалҳои худ ҷиддӣ муносибат кунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон имон оварем ва паёми онҳоро қабул кунем, то аз наҷотёфтагон бошем.

— Худо одил аст; Ӯ касеро бе ҳуҷҷат ҷазо намедиҳад, вале инкоргаронро ба сабаби амалҳои худашон ба ҳисоб мекашад.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро ваъдаи наҷот барои бандагони мухлис ва ҳушдор аз оқибати инкор дар он равшан баён шудааст.