Сураи Ас-Саффат — Оят 128

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلَّا»: ба ҷуз, ғайр аз.

— «عِبَادَ»: бандагон, ҷамъи «абд».

— «الْمُخْلَصِينَ»: холисони гардида, онҳое ки дин ва ибодати худро барои Аллоҳ холис кардаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи қавми Илёс (алайҳис-салом) аст, ки паёмбари худро дурӯғ бароварданд ва ба куфру саркашӣ рӯй оварданд. Аллоҳи таъоло онҳоро рӯзи қиёмат барои ҳисобу ҷазо ҷамъ хоҳад кард ва ҳамаи онҳо ба ҳисоб кашида мешаванд. Аммо аз ин ҷамъоварӣ ва азоби илоҳӣ бандагони холис истисно мешаванд — яъне онҳое ки имон оварданд ва ибодати худро танҳо барои Аллоҳ холис гардониданд, аз ҷумлаи наҷотёфтагон қарор мегиранд. Онҳо аз ҳозир шудан ба азоб эмин хоҳанд буд ва ба савобу раҳмати Аллоҳ ноил мегарданд. Пас, наҷот танҳо барои аҳли ихлос аст, на барои ҳамаи онҳое ки танҳо ба забон даъвои имон доранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ихлос дар дин бениҳоят муҳим аст; наҷот ва раҳмати Аллоҳ ба бандагони холис ваъда шудааст.

— Ҳар кас бояд амалҳои худро аз риё ва худнамоӣ пок гардонад ва танҳо барои ризои Аллоҳ ибодат кунад.

— Ин оят умедбахш аст: ҳатто дар байни қавми саркаш ва дурӯғбароранда, агар касе имон ва ихлос дошта бошад, аз азоб наҷот меёбад.

— Ваъдаи наҷот ба аҳли ихлос моро ба сӯи диндорӣ, покии ният ва амали солеҳ тарғиб мекунад ва муҳаббати дилро ба ислом ва Қуръон зиёд месозад.