Сураи Ас-Саффат — Оят 126

1. Маънои калимаҳо:

— «Аллоҳ»: номи Парвардигори ягона, ки сазовори ибодат аст.

— «Раббукум»: Парвардигор ва соҳиби шумо, яъне офаридгор ва тарбияткунандаи шумо.

— «Раббу абоикумул-аввалин»: Парвардигори падарону бобоёни пешини шумо.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Паёмбар Илёс (алайҳис-салом) қавми худро ба шинохти Парвардигори ҳақиқӣ даъват мекунад ва мегӯяд: Аллоҳ Парвардигори шумо ва Парвардигори падарону бобоёни гузаштаи шумост. Ӯст, ки шуморо офаридааст ва наслҳои пешинаро низ офарида ва парвариш кардааст. Пас танҳо Ӯ сазовори ибодат аст, на бутҳое, ки на фоидае мерасонанд ва на зараре. Ин оят далели равшани ягонагии Аллоҳ ва беасос будани ширку бутпарастӣ аст; зеро касе, ки офаридгор ва парвардигори ҳамаи наслҳост, ҳақ дорад, ки танҳо Ӯро бандагӣ кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсонро ба шинохти Парвардигори ягона ва тавҳид ҳидоят мекунад.

— Ёдовар месозад, ки Аллоҳ Парвардигори мо ва наслҳои пешина аст, пас Ӯ ба мо наздиктар ва меҳрубонтар аст.

— Бутпарастӣ ва ширкро рад мекунад ва ба бандагии холис ба Аллоҳ тарғиб менамояд.

— Дар дилҳо муҳаббати Аллоҳро зиёд мекунад ва инсонро ба шукргузорӣ ва итоат водор месозад.

— Ба мо меомӯзад, ки неъматҳои офариниш ва парвариш аз ҷониби Аллоҳ аст ва бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем.