Сураи Ас-Саффат — Оят 130

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «Салом»: дар ин ҷо ба маънои таҳияту дуруд ва амният аз ҳар гуна осеб аст.
• «Ил Ёсин»: унвони ҳазрати Илёс (а) аст, ки бо сабки хоси забонӣ омадааст ва ба маънои «Илёс ва пайравони ӯ» ё «хонадони Ёсин» тафсир шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бандаи солеҳ ва паёмбари худ Илёс (а) дуруду салом мефиристад ва ӯро бо ситоиши некӯ ёд мекунад. Ин салом ҳам таҳиятест аз ҷониби Парвардигор ва ҳам ситоишест бар Илёс (а) ва бар касоне, ки роҳи ӯро пайравӣ карданд. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки Худо бандагони некӯкор ва мухлиси худро ҳамеша бо ёди некӯ ва дуруду салом зинда медорад, чунон ки Илёс (а)-ро зинда дошт. Ин подоши некӯ натиҷаи итоат ва ихлоси ӯ ба Худованд буд ва Худо ҳамеша некӯкоронро чунин подош медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва мухлиси худро дӯст медорад ва онҳоро бо ёди некӯ ва дуруду салом қадр мекунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки роҳи некӯкорӣ ва ихлосро пеша гирем, то сазовори ситоиши Худо ва дуруду саломи Ӯ гардем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки подоши некӯ дар дунё ва охират натиҷаи итоат ва ихлос ба Худованд аст.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро мебинем, ки Худо бандагони худро фаромӯш намекунад ва онҳоро бо некӯтарин сифатҳо ёд мекунад.