Сураи Ас-Саффат — Оят 129

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «وَتَرَكْنَا»: яъне боқӣ гузоштем, мондем.

— «عَلَيْهِ»: бар ӯ, ки Илёс (а) аст.

— «فِي الْآخِرِين»: дар миёни наслҳои оянда, дар байни умматҳои баъдӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо барои бандаи некӯкори Худ Илёс (алайҳис-салом) дар миёни мардумони оянда ва наслҳои баъдӣ ситоиши некӯ ва ёди хуш боқӣ гузоштем. Ҳар касе ки баъд аз ӯ меояд, ӯро бо некӣ ва эҳтиром ёд мекунад, ва ин подоши некӯест аз ҷониби Парвардигор барои бандаи солеҳ ва тоъатгузораш. Ҳамон тавре ки Илёс (а) барои итоат ва ихлоси худ ин подоши некӯро дарёфт кард, ҳамин тавр ҳар бандаи некӯкор ва муъмине, ки амрҳои Худоро иҷро мекунад, дар дунё ва охират подоши некӯ мегирад. Илёс (а) аз бандагони муъмин ва мухлиси Худо буд, ки ба амрҳои Ӯ амал мекард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва тоъатгузорашро дар дунё низ бо ёди некӯ ва ситоиши хуш сарфароз мегардонад, на танҳо дар охират.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки некӯкорӣ ва ихлос дар ибодат сабаби боқӣ мондани номи нек ва эҳтироми мардум мешавад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо итоат кунем ва амрҳои Ӯро иҷро намоем, то дар миёни мардум бо некӣ ёд шавем ва дар охират подоши бузург гирем.

— Ин оят ҳамчунин тасаллиест барои ҳар муъмин, ки агар дар роҳи Худо сабр кунад ва некӯкор бошад, Худованд ӯро фаромӯш намекунад ва номашро бо некӣ зинда нигоҳ медорад.

— Ёди некӯи бандагони солеҳ дар миёни наслҳои баъдӣ як неъмати бузург ва подоши дунёвист, ки Худованд ба бандагони мухлисаш ато мекунад.