Сураи Ас-Саффат — Оят 131

1. Маънои калимаҳои оят:

— «إِنَّا»: ҳарфҳои таъкид ва тавкид аст, маънояш «бешак, Мо».

— «كَذَٰلِكَ»: «ҳамин тавр», «ба ин монанд».

— «نَجْزِي»: «подош медиҳем», «мукофот медиҳем».

— «الْمُحْسِنِينَ»: «некӯкорон», яъне касоне ки дар ибодат ва муомила некӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо ҳамин тавр — бо ситоиши некӯ ва подоши зебо — бандагони некӯкори худро мукофот медиҳем. Ин оят дар заминаи зикри Ҳазрати Илёс (алайҳис-салом) омадааст, ки Худованд ӯро барои итоат ва ихлосаш дар миёни мардум бо номи некӯ ва ситоиши ҷовидонӣ сарфароз гардонид. Пас, ҳар касе ки амали некӯ анҷом диҳад, дар ибодат ихлос дошта бошад ва ба бандагони Худо некӣ кунад, Худованд ӯро низ ҳамин гуна подош медиҳад: дар дунё бо номи некӯ ва дар охират бо савоби бузург. Ин оят тасаллибахш ва умедбахш аст барои ҳамаи мӯъминон, ки роҳи некӯкориро пеша гиранд.

1. Фоидаҳои оят:

— Некӯкорӣ сабаби подоши Худованд аст, ҳам дар дунё ва ҳам дар охират.

— Худованд бандагони солеҳро фаромӯш намекунад ва онҳоро дар миёни мардум бо номи некӯ зикр мекунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар ибодат ихлосманд бошем ва ба дигарон некӣ кунем.

— Подоши Худованд одилона ва ҳикматомез аст; ҳар ки некӣ кунад, ҷазои нек мебинад.

— Умед ба раҳмати Худованд дар дилҳо зиёд мешавад ва инсонро ба роҳи хайр ҳидоят мекунад.