Сураи Ас-Саффат — Оят 180

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «Субҳон»: пок ва муназзаҳ донистан аз ҳар гуна айбу нуқсон.
• «Раббил-изза»: Парвардигори иззат ва қудрат, яъне соҳиби азимат ва тавоной.
• «Мо ясифун»: он чизҳое, ки онҳо васф мекунанд, яъне суханони ношоистае, ки мушрикон дар бораи Худо мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол Худро аз ҳар гуна камбудиву нуқсон пок медононад ва мефармояд, ки Парвардигори ту — эй Муҳаммад (с) — Парвардигори иззат ва қудрат аст, яъне соҳиби азимат ва тавоноии бепоён. Ӯ аз он суханони ботиле, ки мушрикон ва дурӯғгӯён дар бораи Ӯ мегӯянд, пок ва муназзаҳ аст. Онҳо ба Худо сифатҳои носавоб медиҳанд, ба Ӯ ҳамсар ва фарзанд нисбат медиҳанд, дар ҳоле ки Худо аз ҳамаи ин айбҳо ва камбудиҳо бартар ва пок аст. Иззат ва қудрати ҳақиқӣ танҳо аз они Ӯст ва ҳеҷ кас наметавонад ба Ӯ ғолиб ояд ё дар бораи Ӯ сухани ноҳақ гӯяд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худо аз ҳар гуна айбу нуқсон пок аст ва ҳеҷ кас наметавонад ба Ӯ сифати носавоб нисбат диҳад.
• Иззат, қудрат ва ғалаба танҳо аз они Худованди мутаъол аст ва бандагони Ӯ бояд танҳо ба Ӯ такя кунанд.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки забони худро аз суханони ношоиста дар бораи Худо нигаҳ дорем ва ҳамеша Ӯро бо сифатҳои пок васф кунем.
• Пок донистани Худо ва эътиқод ба ягонагии Ӯ дилро ором ва имонро қавӣ мегардонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати азимати Худо бепоён аст ва ҳамаи махлуқот дар баробари Ӯ нотавонанд.