Сураи Ас-Саффат — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «وَقِفُوهُمْ»: онҳоро боздоред ва нигоҳ доред.

— «مَّسْئُولُونَ»: пурсидашавандагонанд, яъне аз онҳо саволу ҷавоб карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат Худованди мутаъол ба фариштагон фармон медиҳад, ки ин гуноҳкоронро пеш аз он ки ба оташи ҷаҳаннам ворид шаванд, боздоранд ва нигоҳ доранд. Онҳо дар он ҷо боздошта мешаванд, то ки аз тамоми гуфтору кирдори худ дар дунё бозпурсӣ шаванд. Ин бозпурсӣ барои сарзанишу маломат ва ошкор кардани амалҳои бади онҳост, на барои равшан шудани ҳақиқат, зеро Худо аз ҳама чиз огоҳ аст. Баъд аз ин бозпурсӣ онҳоро ба сӯи оташи дӯзах мебаранд. Ҳамин тавр, ҳар як инсон дар рӯзи қиёмат дар бораи ҳамаи гуфтору рафтори худ ҷавобгар хоҳад буд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар як гуфтор ва кирдори мо сабт мешавад ва рӯзе аз он бозпурсӣ хоҳем шуд.

— Ин боварӣ ба ҳисобот дар рӯзи қиёмат моро водор мекунад, ки дар дунё некӣ кунем ва аз гуноҳ парҳез кунем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худо комил аст ва ҳеҷ амале бе ҷазо ё мукофот намемонад.

— Ин боварӣ ба рӯзи ҳисоб ба инсон оромиш ва умед мебахшад, ки адолат дар охират барқарор мешавад.

— Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худо баргаштан ташвиқ мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат сарбаланд бошем.