Сураи Ас-Саффат — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «تَنَاصَرُونَ»: аз решаи «نَصَرَ» буда, маънои «якдигарро ёрӣ кардан»-ро дорад. Яъне «чаро якдигарро ёрӣ намекунед?».

1. Тафсири оят:

Ин оят дар рӯзи қиёмат ба гумроҳон ва кофирон бо овози сарзаниш гуфта мешавад. Ба онҳо гуфта мешавад: «Шумо чӣ шудед, ки якдигарро ёрӣ намекунед?» Дар дунё шумо ба ҳамдигар такя мекардед, ба бутҳо ва худоҳои сохтаи худ умед мебастед ва гумон мекардед, ки онҳо дар рӯзи сахт ба шумо кӯмак мекунанд. Аммо имрӯз, ки рӯзи ҳисоб аст, на касе аз шумо ба дигаре кӯмак карда метавонад ва на бутҳои шумо чизе ба фоидаи шумо мекунанд. Ин савол барои он аст, ки онҳо нотавонӣ ва бечорагии худро дарк кунанд ва бифаҳманд, ки ҳеҷ паноҳгоҳе ҷуз Аллоҳи Ягона надоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар дунё ба ғайр аз Аллоҳ ба касе такя накунем ва умеди беҷо ба махлуқот набандем.

— Рӯзи қиёмат рӯзи ҳақиқат аст; дар он ҷо ҳеҷ қудрат ва ҳеҷ ёрӣ ба кор намеояд, магар фазли Аллоҳ.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё амали нек кунем ва ба Аллоҳ таваккал намоем, зеро танҳо Ӯст, ки дар ҳама ҳолҳо ёрӣ ва паноҳ медиҳад.

— Инчунин моро водор мекунад, ки дар дунё ба якдигар бо ростӣ ва некӣ кӯмак кунем, то дар охират низ аз раҳмати Аллоҳ умедвор бошем.