Сураи Ас-Саффат — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

— «مِن دُونِ اللَّهِ»: ғайри Худо, яъне бутҳо ва маъбудҳои дигаре, ки мушрикон ба ҷои Худо парастиш мекарданд.

— «فَاهْدُوهُمْ»: онҳоро роҳнамоӣ кунед, яъне нишон диҳед ва ба сӯи он биронед.

— «صِرَاطِ الْجَحِيمِ»: роҳи оташи дӯзах.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Худованд дар бораи рӯзи қиёмат аст, ки ба фариштагон фармон дода мешавад: кофирон ва мушриконро ҳамроҳи он чизҳое, ки ба ҷои Худо парастиш мекарданд — аз бутҳо ва дигар маъбудҳои ботил — ҷамъ кунед. Сипас онҳоро ба роҳи дӯзах нишон диҳед ва ба сӯи он биронед. Онҳо бояд ба сӯи оташи дӯзах, ки ҷои ниҳоии онҳост, ронда шаванд ва ба он дохил гарданд. Ин ҷазои онҳост барои куфру шурике, ки дар дунё карда буданд ва барои инкори рӯзи қиёмат ва паёмҳои паёмбарон.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худованд дар рӯзи қиёмат комил аст: ҳар кас ба амали худ мувофиқ ҷазо мегирад.

— Ваҳдати Худо ва танҳо Ӯ сазовори ибодат буданро таъкид мекунад, зеро парастиши ғайри Худо одамро ба ҳалокат мебарад.

— Ин оят мӯъминонро огоҳ мекунад, ки аз ширк ва пайравӣ аз роҳи кофирон дурӣ ҷӯянд ва танҳо ба Худованд таваккал кунанд.

— Инчунин ин оят ба инсонҳо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират омодагӣ бинанд, то ба роҳи дӯзах наафтанд.

— Ва дар оят раҳмату адолати Худованд баён шудааст, ки ҳатто дар ҷазо ҳақиқатро нишон медиҳад ва ҳеҷ кас бе сабаб ҷазо намегирад.