Сураи Ас-Саффат — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• إِلَٰهَكُمْ — маъбуди шумо, яъне он касе ки сазовори парастиш аст.
• لَوَاحِدٌ — ҳатман ягона аст, бе ҳеҷ шарику монанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар оятҳои пеши ин сура ба фариштагон қасам ёд кардааст, ки онҳо дар ибодат сафҳои пайдарпай меистанд, абрҳоро ба фармони Худо меронанд ва зикру каломи Ӯро тиловат мекунанд. Пас аз ин қасамҳо Худованд хабар медиҳад, ки ҳақиқатан маъбуди шумо — эй мардум — ягона аст ва ҳеҷ шарике надорад. Ӯ дар зоти худ, дар сифот ва дар афъол ягона аст ва танҳо Ӯ сазовори парастиш мебошад. Пас бояд танҳо Ӯро ибодат кунед ва аз ҳар чизе ки ғайри Ӯ парастиш мешавад, рӯй гардонед. Ин оят даъвати равшан ба тавҳид аст — яъне ба ягонагии Худованд дар ибодат ва эътиқод.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд ягона аст ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз ба Ӯ шарик нест.
• Ибодат бояд танҳо барои Худои ягона бошад, на барои буту асном ё махлуқоти дигар.
• Тавҳид асоси дини ислом аст ва ҳар мусулмон бояд ин эътиқодро дар дил ва амали худ ҷой диҳад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд ба фариштагони худ қасам ёд мекунад ва ин нишонаи бузургии онҳост, аммо мо бандагони оддӣ ҳақ надорем ба ғайри Худо қасам ёд кунем.
• Вақте ки мо медонем Худо ягона аст, дили мо ором мешавад ва ба Ӯ таваккул мекунем, зеро Ӯ қодир аст ба ҳар чиз ва ба бандагони худ раҳим аст.
• Ин оят моро ба сӯи ихлос дар ибодат ҳидоят мекунад — яъне ҳамаи амалҳои некро танҳо барои ризои Худо анҷом диҳем.