Surat As-Saffat — Ayat 42

1. Tembung-tembung sing perlu dimangerteni:

• فَوَاكِهُ (fawākihu): woh-wohan, tegesé macem-macem woh sing énak lan nyegerake.
• مُكْرَمُونَ (mukramūn): wong-wong sing diparingi kamulyan, diajèni, lan dimuliakake.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki nerangake bab ganjaran sing bakal ditampa dening para hamba Allah sing taqwa lan mursid ing swarga. Dheweke bakal diparingi rezeki awujud woh-wohan sing maneka warna, sing énak, seger, lan nyenengake, saka woh-wohan sing paling becik lan paling disenengi. Ora mung kuwi, dheweke uga diparingi kamulyan lan kaurmatan sing gedhe saka Allah. Kamulyan mau kalebu diangkat drajate, diparingi panggonan sing mulya ing swarga, lan sing paling utama yaiku bisa nyawang wajahé Allah sing Maha Mulia. Dadi, kebahagiaan ing swarga iku ora mung awujud panganan lan woh-wohan sing énak, nanging uga kamulyan lan kaurmatan sing ora bisa digambarake gedhene.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake gedhene katresnané Allah marang para hamba-Né sing setya. Dheweke ora mung diparingi panganan sing énak, nanging uga dimuliakake kanthi kamulyan sing gedhe.
• Iki dadi panglipur lan pangarep-arep kanggo wong mukmin supaya tansah sabar lan istiqamah ing dalan sing bener, amarga ganjaran sing disiapake Allah iku pancen luar biasa.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat lan seneng nglakoni ibadah, amarga swarga iku panggonan sing kebak nikmat lan kamulyan.
• Ayat iki uga ngelingake yen kabegjan sing sejati iku ora mung ana ing donya, nanging ana ing akhirat, mula kita kudu ngutamakake urusan akhirat tinimbang mung ngudi urusan donya.
• Iki nuduhake yen Islam iku agama sing nggawa kabar gembira lan pangarep-arep, dudu agama sing medeni utawa ngebot-eboti.