Сураи Ас-Саффат — Оят 41

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «أُولَٰئِكَ»: инҳо, яъне бандагони мухлис ва покдил, ки дар оятҳои пешина сифатҳояшон зикр шудааст.

— «رِزْقٌ»: ризқ, рӯзӣ — неъмате, ки Худованд ба бандагонаш ато мекунад.

— «مَّعْلُومٌ»: маълум, муайян — яъне ризқе, ки хосияташ равшан ва доимӣ аст.

1. Тафсири оят:

Ин бандагони мухлису покдил, ки дар оятҳои қаблӣ васфашон омадааст, дар Ҷаннат ризқи махсус ва муайяне доранд. Ин ризқ аз ҷониби Худованд ато шуда, дар покӣ, некӯӣ ва давомнокӣ комилан муайян аст — на чизе аз он кам мешавад ва на қатъ мегардад. Онҳо дар Ҷаннат ҳар субҳу шом хӯроки омода ва гуворо доранд, ки ҳеҷ ранҷу заҳмате барои ба даст овардани он намекашанд. Ин ризқи маълум нишонаи иззату каромоти онҳо дар назди Парвардигор аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ихлос ва покдилӣ дар бандагӣ сабаби ба даст овардани неъматҳои ҷовидонӣ дар Ҷаннат мегардад.

— Ризқи Худованд ба бандагони солеҳ ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва ҳамешагии он кафолат дода шудааст.

— Ин ваъдаи Худованд дили инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва тоъат мекашад, зеро подоши амали нек дар охират беҳтар ва пойдортар аст.

— Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба неъматҳои дунё дил набандем ва ба неъматҳои ҷовидонии охират умедвор бошем.

— Ин оят исбот мекунад, ки адолати Худованд комил аст: ҳар касе ки барои Ӯ ихлос кунад, подоши арзанда мегирад.