Сураи Сад — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• Ҷунд: гурӯҳи лашкарӣ, сипоҳ.
• Ҳуналӣка: дар он ҷо, дар он макон.
• Маҳзум: шикастхӯрда, мағлубшуда.
• Аҳзоб: гурӯҳҳо, ҳизбҳо; мурод аз он гурӯҳҳои мухталифи кофирон аст, ки ба муқобили паёмбарон муттаҳид шуда буданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитобест ба Расули Худо (с) ва ба ҳамаи мӯъминон, ки душманони Ҳақ, яъне он кофироне, ки ба паёмбар (с) дурӯғ мегӯянд ва ба муқобили ӯ муттаҳид шудаанд, танҳо як гурӯҳи лашкарӣ ҳастанд, ки дар он ҷо — дар майдони муқовимат бо ислом — ба зудӣ шикаст хоҳанд хӯрд. Онҳо мисли он гурӯҳҳои пешинаанд, ки ба паёмбарони худ дурӯғ гуфта, ба ҷазои Худо гирифтор шуданд. Пас, ин кофирон низ аз ҳамон гурӯҳҳои шикастхӯрдаанд ва ҳеҷ гуна тадбиру нақшаи онҳо бар зидди фармони Худо коргар нест. Худованд паёмбарашро тасаллӣ медиҳад, ки дилаш танг нашавад, зеро Ӯ ёвари ӯст ва пирӯзӣ аз они Ҳақ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки ҳарчанд душманон бисёр ва муттаҳид бошанд ҳам, агар онҳо бар зидди Ҳақ бошанд, оқибат шикаст мехӯранд.
• Худованд паёмбарашро тасаллӣ медиҳад ва ин тасаллиест барои ҳамаи онҳое, ки дар роҳи даъвати исломӣ машаққат мебинанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки пирӯзӣ ва нусрат танҳо аз ҷониби Худост ва ҳеҷ қуввате бар зидди иродаи Ӯ коргар нест.
• Он моро тарғиб мекунад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз душвориҳои роҳи Ҳақ натарсем, зеро анҷом аз они парҳезгорон аст.