Сураи Сад — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• «أَمْ»: ё (барои саволу инкор).
• «مُلْكُ»: подшоҳӣ, фармонравоӣ, моликият.
• «السَّمَاوَاتِ»: осмонҳо.
• «الْأَرْضِ»: замин.
• «مَا بَيْنَهُمَا»: он чи миёни осмонҳо ва замин аст.
• «فَلْيَرْتَقُوا»: пас бояд боло раванд, баромаданд.
• «الْأَسْبَابِ»: роҳҳо, воситаҳо, асбобҳое, ки ба осмон мерасанд.

1. Тафсири оят:

Оё ин мушрикон молики осмонҳо ва замин ва он чи миёни онҳост, ҳастанд? Оё подшоҳӣ ва фармонравоии ин ҷаҳон аз они онҳост, ки ҳар чӣ хоҳанд, бидиҳанд ва ҳар чӣ хоҳанд, манъ кунанд? Агар чунин мепиндоранд ва даъво мекунанд, пас бояд аз роҳҳо ва воситаҳое, ки ба осмон мерасанд, боло раванд ва аз осмон хабар оваранд, то собит кунанд, ки ҳаққи фармонравоӣ доранд. Аммо онҳо ҳаргиз наметавонанд ин корро кунанд ва ҳеҷ гоҳ ба ин мақсад намерасанд. Ин оят нишон медиҳад, ки танҳо Аллоҳ молики тамоми осмонҳо, замин ва он чи миёни онҳост ва Ӯст, ки ҳар чӣ хоҳад, медиҳад ва ҳар чӣ хоҳад, манъ мекунад. Ҳеҷ кас наметавонад дар подшоҳии Ӯ дахолат кунад ва ҳеҷ кас ба осмон роҳ надорад, то фармони худро аз он ҷо биёрад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тамоми подшоҳӣ ва фармонравоӣ танҳо аз они Аллоҳ аст ва ҳеҷ кас наметавонад дар он шарик шавад.
• Инсон бояд бифаҳмад, ки ҳамаи корҳо ба дасти Аллоҳ аст ва Ӯст, ки ризқ медиҳад ва манъ мекунад.
• Оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои такя ба қудрати худ ва дигарон, ба Аллоҳ таваккал кунад ва танҳо аз Ӯ талаб кунад.
• Ин оят ботил будани даъвои мушриконро равшан мекунад ва нишон медиҳад, ки онҳо ҳеҷ далеле барои ширки худ надоранд.
• Инсон бояд аз ин оят ибрат гирад, ки ҳар ки мехоҳад ба ҳақиқат ва роҳи рост бирасад, бояд ба Аллоҳ имон биёрад ва танҳо Ӯро парастиш кунад, зеро Ӯ молики ҳама чиз аст ва ҳама корҳо ба дасти Ӯст.