سورت ص — آیت 32

د معناويو څرګندونه:

• أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ: ما د خیر (آس) سره مینه وکړه، یعني د مال سره مینه.
• عَن ذِكْرِ رَبِّي: زما د رب له یاد (له لمانځه) پرته.
• تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ: لمر د شپې په پرده کې پټ شو (یعني لمر لوېدلی و).

د آیت تفسیر:

کله چې حضرت سلیمان علیه السلام ته هغه غوره آسونه وړاندې شول، نو هغه په دوی کې بوخت شو او د عصر لمونځ یې پرېښود، تر دې چې لمر لوېدل او د شپې تیاره خپره شوه. بیا یې پوه شو چې د خپل رب له یاد (له عصر له لمانځه) څخه یې غفلت کړی دی، نو ویې ویل: "بېشکه ما د مال مینه (د آسونو سره مینه) د خپل رب له یاد څخه مخکې وکړه، تر دې چې لمر د پردې تر شا پټ شو." بیا یې امر وکړ چې هغه آسونه بېرته راولي، نو یې د هغوی د پښو او غاړو په وهلو پیل وکړ (تر څو له هغوی څخه توبه وکړي او د الله له یاد سره خپله مینه وښيي).

فايدې:

• دا آیت موږ ته ښیي چې د مال او دنیا سره مینه کولای شي انسان له الله له یاد او له لمانځه څخه واړوي، نو باید محتاط واوسو چې دنیوي شیان زموږ د عبادت خنډ نه شي.
• حضرت سلیمان علیه السلام سره سره چې یو لوی پیغمبر او بادشاه و، کله یې چې خطا وشوه، سمدلاسه یې توبه وکړه او له الله یې بخښنه وغوښته. دا موږ ته زموږ د خطا پر مهال د توبې او بېرته راګرځېدو اهمیت ښیي.
• په دې آیت کې د لمانځه (عصر) اهمیت څرګند دی، چې حتی پیغمبران هم د هغې د پرېښودو له امله اندېښمن کېږي او توبه کوي؛ نو موږ باید خپل لمونځونه په وخت سره ادا کړو.
• دا آیت دا هم ښیي چې الله تعالی خپلو بندګانو ته د توبې دروازه پرانیستې ده، او که څوک له خطا وروسته توبه وکړي، الله یې بخښي.