Sura Sad — Werset 32

Znaczenie słów:

• أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ – „umiłowałem miłość dobra”, czyli wybrałem i przedłożyłem zamiłowanie do dóbr doczesnych (tutaj: koni).
• عَن ذِكْرِ رَبِّي – „ponad wspominaniem mojego Pana”, to znaczy zamiast modlitwy i pamięci o Bogu.
• حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ – „dopóki nie skryła się za zasłoną”, czyli dopóki słońce nie zaszło i nie zniknęło za horyzontem, a noc okryła świat ciemnością.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Prorok Salomon (niech pokój będzie z nim) – któremu Bóg podporządkował wiatr, dżinny i zwierzęta – pewnego dnia, gdy zaprezentowano przed nim konie bojowe, tak bardzo pochłonęło go ich oglądanie i podziwianie, że zapomniał o modlitwie Asr (popołudniowej). Kiedy słońce zaczęło zachodzić, a on wciąż był zajęty końmi, zdał sobie sprawę, że przegapił czas modlitwy. Wtedy, z żalem i skruchą, powiedział: „Zaprawdę, umiłowałem miłość dóbr doczesnych – czyli te konie – ponad wspominanie mojego Pana, aż do chwili, gdy słońce skryło się za zasłoną nocy”. Następnie nakazał przyprowadzić konie z powrotem i zaczął ciąć ich nogi i szyje mieczem, jako wyraz wyrzeczenia się tego, co odwiodło go od obowiązku wobec Boga – nie z nienawiści do zwierząt, lecz jako pokutę i oczyszczenie serca z przywiązania do spraw doczesnych, które mogłyby odciągać od czci należnej Stwórcy.

Korzyści i wnioski płynące z tej historii:

1. Pierwszeństwo obowiązków religijnych nad sprawami światowymi – nawet wielki prorok, obdarzony ogromną władzą i bogactwem, nie był wolny od pokus, ale jego wielkość polegała na tym, że potrafił się opamiętać i wrócić do Boga. To uczy nas, że żadna sprawa doczesna – nawet tak piękna i pożyteczna jak konie – nie powinna przesłaniać nam modlitwy i pamięci o Allahu.
2. Szczera skrucha i natychmiastowa pokuta – Salomon nie tłumaczył się ani nie zwlekał, lecz od razu uznał swój błąd i podjął zdecydowane działanie, aby naprawić to, co uczynił. To pokazuje, że prawdziwy wierzący, gdy popełni błąd, nie trwa w nim, ale szybko wraca do Boga z żalem i postanowieniem poprawy.
3. Wielkość islamu w kształtowaniu charakteru – islam uczy, że nawet najlepsi ludzie mogą się potknąć, ale ich godność mierzy się tym, jak reagują na swoje potknięcia. Ta historia daje nadzieję każdemu człowiekowi, że bez względu na to, jak bardzo zagubimy się w sprawach tego świata, zawsze możemy wrócić do Boga, a On przyjmie naszą skruchę.
4. Przestroga przed nadmiernym przywiązaniem do dóbr materialnych – konie, które były powodem zajęcia Salomona, są symbolem bogactwa i przyjemności tego świata. Islam nie zabrania korzystania z dóbr doczesnych, ale ostrzega, aby nie stały się one celem samym w sobie i nie odrywały nas od tego, co ważniejsze – od pamięci o Bogu i wypełniania Jego nakazów.
5. Miłość Boga powinna być najwyższa – werset ten przypomina, że żadna miłość do stworzeń – czy to do zwierząt, pieniędzy, czy innych rzeczy – nie powinna przewyższać miłości do Stwórcy. Kiedy nasze serce jest wypełnione pamięcią o Allahu, wtedy nawet korzystanie z dóbr tego świata staje się aktem uwielbienia i przynosi nam błogosławieństwo.