Сураи Сад — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ мехоҳанд:

• «أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ»: ман дӯст доштани дӯстдории молро (яъне молу сарват, аз ҷумла аспҳоро) афзал донистам.
• «الْخَيْرِ»: дар ин ҷо маънои молу сарват ва неъматҳои дунёиро дорад, на маънои умумии некӣ.
• «ذِكْرِ رَبِّي»: ёд ва ибодати Парвардигорам, ки намоз низ аз он ҷумла аст.
• «تَوَارَتْ»: пинҳон шуд, аз назар нопадид гардид.
• «الْحِجَابِ»: парда, яъне торикии шаб, ки офтобро мепӯшад.

1. Тафсири оят:

Сулаймон (алайҳис-салом) пас аз он ки аспҳои зебо ба ӯ нишон дода шуданд ва ӯ ба тамошои онҳо машғул шуд, фармуд: «Ман дӯст доштани молро — ки ин аспҳо низ аз он ҷумлаанд — бар ёду ибодати Парвардигорам афзал донистам, то он даме ки офтоб пинҳон шуд ва вақти намоз гузашт». Яъне ӯ ба ҷои он ки аввал ба ёди Худо ва намози Аср машғул шавад, диққаташро ба аспҳо дод ва ҳангоме ки офтоб ғуруб кард ва торикии шаб онро пӯшонид, пай бурд, ки вақти намозро аз даст додааст. Ин изҳори пушаймонӣ ва эътирофи сустӣ аз ҷониби ӯ буд, на гуноҳи бузург, зеро паёмбарон аз гуноҳҳои калон маъсуманд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарон низ инсон буданд ва метавонистанд дар корҳои дунёӣ машғул шаванд, аммо онҳо зуд ба худ меомаданд ва тавба мекарданд — ин ба мо умед мебахшад, ки ҳар кас хато кунад ҳам, роҳи бозгашт ба сӯи Худо кушода аст.
• Вақтро бояд дуруст тақсим кард: дунё ва мол набояд моро аз ёди Худо ва ибодат ғофил кунад. Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳатто чизҳои ҳалол низ метавонанд сабаби ғафлат шаванд.
• Қуръон ҳатто лаҳзаҳои нозуки таърихи паёмбаронро бо ростӣ нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва бифаҳмем, ки ин китоб аз ҷониби Худои доно нозил шудааст.
• Дар ин оят раҳмат ва бахшоиши Худо баён шудааст: ҳамин ки банда пай бурд ва пушаймон шуд, Худо ӯро мебахшад. Ин моро ба сӯи ислом ҷалб мекунад, ки дини тавба ва умед аст.