Surah Sad — Aya 32

Ma'anar Kalmomin:

"Al-Khair" a nan yana nufin dukiya, kuma ana nufin dawakai musamman. "Tawarat" yana nufin ta ɓoye, kuma "Al-Hijab" yana nufin duhun dare wanda ya rufe rana.

Fassarar Ayar:

Lokacin da aka gabatar da dawakai masu kyau a gaban Annabi Sulaiman (A.S) da yamma, sai ya shagala da kallon su har lokacin sallar Asr ya wuce, kuma rana ta faɗi ba tare da ya lura ba. Sa'an nan ya farka ya yi nadama, ya ce: "Lallai ni na fifita son dukiya (dawakai) a kan ambaton Ubangijina, wato sallar Asr, har rana ta ɓoye a bayan duhun dare." A lokacin ne ya umarci a dawo da dawakan, sai ya fara shafa ƙafafunsu da wuyoyinsu da takobi don sadaukarwa ga Allah, domin ya share wannan shagala da ya faru daga gare shi.

Fa'idodin Darasi:

1. Nuna cewa shagala da abubuwan duniya, kamar dukiya ko sha'awa, na iya janyo mutum ya manta da ibadar Allah, don haka ya kamata mu ba da fifiko ga salloli a kan kowane abu.
2. Annabi Sulaiman (A.S) duk da cewa shi annabi ne, ya nuna nadama da komawa ga Allah lokacin da ya ga ya yi kuskure, wannan yana koya mana cewa kowa na iya yin kuskure, amma muhimmin abu shine tuba da gyara.
3. Ayar tana nuna halin kirki na sadaukar da abin da mutum yake so domin Allah, kamar yadda Sulaiman ya sadaukar da dawakan, wanda ke ƙarfafa mu mu yi sadaka da abubuwan da muke ƙauna domin neman yardar Allah.
4. Tana tunatar da mu cewa lokaci yana da daraja, kuma kada mu ɓata shi a cikin abubuwan da ba su da amfani, amma mu yi amfani da shi wajen ibada da kyawawan ayyuka.