Сад сүрәсе — Аять 44

Сүзләрнең мәгънәләре:

• ضِغْثًا — бер уч (букә) коры ботаклар, чыбыклар тупланмасы.
• فَاضْرِب بِهِ — шул букә белән (хатыныңа) бәр.
• وَلَا تَحْنَثْ — антыңны бозма (ягъни антыңны үтә).
• أَوَّابٌ — Аллаһка күп кайтучы, тәүбә итүче, Аңа бик нык итагать итүче.

Аять тәфсире:

Без Аюб галәйһиссәламгә әйттек: "Кулыңа бер уч коры ботакларны ал да шулар белән хатыныңа бәр. Шуның белән син антыңны үтисең, антыңны бозучы булмыйсың." Бу хәл Аюб пәйгамбәр хатынына ачуланып, авыруыннан терелсә, аңа йөз тапкыр камчы белән бәрәчәгенә ант иткәннән соң булды. Хатыны тәкъва, изге хатын иде, авыру вакытында аңа хезмәт итте. Аллаһ аңа рәхмәт кылып, бу рөхсәтне бирде: бер уч ботакларны (йөз ботакны) алып, бер генә тапкыр бәрү белән ант үтәлә. Аюб шулай эшләде — бер генә тапкыр бәрде, һәм Аллаһ аның антын үтәү урынына санады. Бу — Аллаһның рәхмәте һәм җиңеллек кылуы иде.

Аллаһ әйтте: "Без аны сабыр итүче итеп таптык." Аюб авыруга, бәлагә сабыр итте, зарланмады. Аның "миңа шайтан авыру һәм газап тидерде" дигән сүзе — бу зарлану түгел, ә Аллаһка гына белдерү иде, чөнки ул белә иде: бәла-казалар Аллаһтан гына килә, шуңа күрә ул Аллаһтан ярдәм сорады. "Ни күркәм кол ул!" — Аюб бик яхшы кол, чөнки ул һәрвакыт Аллаһка кайтучы, тәүбә итүче, Аңа гыйбадәт кылучы иде. Ул бәлагә сабыр итте, рәхмәткә шөкер итте, Аллаһның рөхсәтенә буйсынды.

Гыйбрәтләр:

• Аллаһ бәндәләренә рәхмәтле һәм рәхимле: Аюбның антын үтәү өчен җиңел юл күрсәтте. Димәк, Аллаһ безгә авырлык теләми, ул һәрвакыт җиңеллек бирә.
• Сабырлык — бөек сыйфат. Аюбның сабырлыгы аны Аллаһ каршында югары дәрәҗәгә күтәрде. Без дә авырлыкларда сабыр итсәк, Аллаһ безне сөяр.
• Хатын-кызларга мөгамәләдә йомшаклык һәм рәхмәтлелек булырга тиеш. Аюб хатынына ачуланса да, Аллаһ аңа рәхмәт күрсәтте.
• "Әүвәб" (Аллаһка кайтучы) булу — мөэминнең иң яхшы сыйфаты. Һәр эштә, һәр хәлдә Аллаһка кайтырга, Аңа таянырга кирәк.