Сураи Сад — Оят 44

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «ضِغْثًا»: дастаи чӯбҳои хурд, як даста шохаҳо.

— «فَاضْرِب بِّهِ»: бо он бизан.

— «وَلَا تَحْنَثْ»: қасаматро нашикан, гуноҳ накун.

— «أَوَّابٌ»: бисёр ба сӯи Худо баргаштанда, тавбакунанда.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандаи худ Айюб (алайҳис-салом) фармуд, ки бо дасти худ як даста шохаҳо гирад ва бо он занашро бизанад, то қасамеро, ки карда буд, иҷро намояд ва қасамашро нашиканд. Айюб қасам хӯрда буд, ки агар Худо ӯро шифо диҳад, занашро сад зарба хоҳад зад, зеро ҳангоми беморӣ аз ӯ чизе ба хашм омада буд, ҳарчанд занаш зани солеҳа буд. Пас Худо ба ӯ раҳм кард ва роҳи осонеро нишон дод, ки бо як дастаи шохаҳо — ки дар он сад навдаи чӯб буд — як зарба зада, қасамашро иҷро кунад ва гуноҳ накунад. Ӯ ҳамин тавр кард ва қасамашро иҷро намуд.

Сипас Худованд мефармояд, ки Мо Айюбро бар озмоишҳо ва сахтиҳо сабркунанда ёфтем. Вай бандаи некӯе буд ва ҳамеша ба сӯи Худо бармегашт ва тавба мекард. Ин оят нишон медиҳад, ки сабри Айюб дар ҳадди олӣ буд ва шикояташ ба Худо на аз рӯи ношукрӣ, балки изҳори ниёз ба Парвардигор буд.

1. Фоидаҳо:

— Худо ба бандагони худ роҳи осонӣ ва раҳматро нишон медиҳад, то онҳо дар қасам ва аҳдҳои худ гуноҳ накунанд.

— Сабр бар сахтиҳо ва бемориҳо сабаби баланд шудани мартабаи инсон дар назди Худост.

— Тавба ва бозгашт ба сӯи Худо сифати бандагони солеҳ аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳаёти худ сабр кунем, ба Худо таваккал намоем ва ҳамеша ба ӯ баргардем, зеро Худо бандагони сабркунанда ва тавбакунандаро дӯст медорад.