سورت زمر — آیت 1

د معاني کلمو:

• تنزيل: نازل کول، رالېږل.
• الكتاب: دلته مراد قرآن کريم دی.
• العزيز: هغه ذات چې غالب او بېخي توانا وي، چې هيڅوک ورسره مقابله نه شي کولای.
• الحكيم: هغه ذات چې په هر کار کې يې حکمت وي، په خپل تقدير، تدبير او امر کې پوه او ماهر وي.

د آيت تفسير:

دا آيت د قرآن کريم د نازلېدو سرچينه او اصل څرګندوي. الله تعالی فرمايي چې دا کتاب (قرآن) يوازې د الله له لوري نازل شوی دی، نه د بل چا له خوا. الله هغه ذات دی چې عزيز دی، يعنې په خپل قدرت کې غالب او بېخي زورور دی، هيڅوک د هغه په وړاندې ودرېدلای نه شي، او د هغه له ارادې پرته هيڅ خبره نه کېږي. هغه حکيم هم دی، يعنې په خپل هر کار، تقدير، تدبير او شرعي احکامو کې ډېر حکمت او مصلحت لري. نو دا قرآن چې نازل شوی، له داسې ذات نه راغلی چې هم غالب دی او هم حکيم، نو له همدې امله د ده احکام او لارښوونې په بشپړه توګه سمې، پوهې او حکمت څخه ډکې دي.

فايدې او سبقونه:

1. د قرآن کريم د نازلېدو سرچينه يوازې الله تعالی دی، نو دا د مسلمانانو لپاره د باور او اعتماد نقطه ده چې دوی په دې کتاب عمل وکړي.
2. د الله "عزيز" والی موږ ته ښيي چې د هغه د دين په وړاندې هيڅ ځواک نه شي درېدلای، نو که موږ د دې کتاب پيروي وکړو، الله به زموږ مددګار او ملاتړی وي.
3. د الله "حکيم" والی موږ ته ډاډ راکوي چې د قرآن هر حکم او هر لارښوونه په خپل ځای کې سمه ده، که څه هم زموږ عقل ته يې ځينې رازونه نه ښکاره کېږي، خو په هغه کې خامخا زموږ د ښېګڼې لپاره حکمت پروت دی.
4. دا آيت موږ ته د قرآن د عظمت او د هغه د احکامو د منلو لپاره زړه راکوي، ځکه چې دا د هغه ذات له لوري راغلی چې په هر څه غالب او په هر کار کې حکيم دی.