Сураи Аз-Зумар — Оят 25

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «كَذَّبَ»: дурӯғ бароварданд, инкор карданд.

— «مِن قَبْلِهِمْ»: пеш аз онҳо, яъне умматҳои гузашта.

— «الْعَذَابُ»: азоб, ҷазои дунёвӣ.

— «مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُونَ»: аз ҷое, ки онҳо ҳис намекарданд ва ба фикрашон намеомад.

1. Тафсири оят:

Ояти мазкур хабар медиҳад, ки умматҳои пеш аз мушрикони Қурайш низ паёмбарони худро дурӯғ бароварданд ва инкор карданд. Онҳо гумон мекарданд, ки қудрату сарвату нерӯи онҳо онҳоро аз азоби Худо наҷот медиҳад. Аммо азоби илоҳӣ ногаҳон ва аз самте бар онҳо фурӯ рафт, ки ҳеҷ гоҳ ба фикрашон намерасид ва барои он омодагӣ надоштанд. Онҳо натавонистанд тавба кунанд ва худро наҷот диҳанд. Ин ҳодиса дарси ибрат аст барои онҳое, ки паёмбаронро инкор мекунанд: азоб метавонад аз роҳе биёяд, ки инсон ҳеҷ гоҳ интизорашро надорад. Пас, касе ки ҳақро инкор мекунад, набояд ба амният ва бехатарии худ аз макри Худо бовар кунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Оят нишон медиҳад, ки таърихи умматҳои гузашта дарс ва ибрат аст; инкор кардани паёмбарон ҳамеша ба ҳалокат овардааст.

— Азоб ва ҷазои Худо метавонад ногаҳон ва аз ҷое биёяд, ки инсон ҳеҷ гоҳ тасаввур намекунад; ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша фурӯтан бошад ва ба Худо тавба кунад.

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ба қудрат ва сарвати худ мағрур нашавад, зеро ҳеҷ чиз ӯро аз азоби Худо наҷот дода наметавонад.

— Оят ба мо меомӯзад, ки пеш аз расидани азоб тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем, то аз раҳмати Ӯ баҳраманд шавем.

— Ин ҳама боиси он мегардад, ки дили инсон ба сӯи Қуръон ва ислом гарм шавад, зеро ислом роҳи наҷот ва бехатарии ҳақиқиро нишон медиҳад.