Сураи Аз-Зумар — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْخِزْيَ: хорӣ, расвоӣ ва зиллат дар дунё.
• أَذَاقَهُمُ: ба онҳо чашонид, яъне гирифтор кард ба тавре ки азоби Худоро ҳис карданд.
• أَكْبَرُ: бузургтар ва сахттар.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки умматҳои пешин паёмбаронашонро дурӯғ бароварданд, азоби Худо ба онҳо аз ҷое ки гумон намекарданд, фаромад. Пас Худованди Таъоло дар ҳаёти дунё ба онҳо хорӣ, расвоӣ ва зиллатро чашонид, то бичашанд, ки дар натиҷаи кофарӣ ва дурӯғ баровардани паёмбарон гирифтори он шуданд. Ва ҳамоно азоби охират барои онҳо бузургтар ва сахттар аст, зеро он абадӣ ва бепоён аст. Агар онҳо ин ҳақиқатро медонистанд, ҳатман аз куфру дурӯғ баровардан даст мекашиданд ва панд мегирифтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дурӯғ баровардани паёмбарон ва инкор кардани рисолати илоҳӣ оқибати бад дорад ва Худованд дар ҳамин дунё низ кофиронро расво мекунад.
• Азоби охират назар ба азоби дунё бузургтар ва сахттар аст, бинобар ин инсон бояд пеш аз ҳама ба охират бовар кунад ва худро аз гуноҳ нигоҳ дорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз таърихи умматҳои гузашта панд гирем ва ба Худо ва паёмбаронаш имон оварем, то дар дунё ва охират наҷот ёбем.
• Ислом дини раҳмат аст ва мехоҳад инсонҳо аз азобҳои дунёву охират эмин бошанд, бинобар ин ба мо даъват мекунад, ки роҳи рост ва ҳақро интихоб кунем.