Сураи Аз-Зумар — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَتَّقِي بِوَجْهِهِ»: бо рӯи худ худро аз оташ нигаҳ медорад, яъне дасту пой баста шуда, танҳо рӯйро сипар мекунад.

— «سُوءَ الْعَذَابِ»: сахттарин ва шадидтарин азоби охират.

— «ذُوقُوا»: бичашед, яъне бигед ва ҷазои амали худро бибинед.

— «تَكْسِبُونَ»: он чизе, ки дар дунё ба даст меовардед аз куфр ва гуноҳ.

1. Тафсири оят:

Оё касе, ки рӯзи қиёмат бо рӯи худ аз сахттарин азоб худро нигаҳ медорад — зеро дасту пойҳояш баста шудаанд ва ҷуз рӯй чизе надорад, ки бо он худро сипар кунад — бо касе баробар аст, ки дар дунё ҳидоят ёфта ва дар охират дар неъматҳои ҷовидонӣ қарор мегирад? Ҳаргиз баробар нестанд.

Ин оят ҳолати он кафир ва гумроҳро тасвир мекунад, ки дар дунё аз роҳи рост рӯй гардонда, ҳақро инкор кардааст. Ӯро рӯзи қиёмат ба оташ меандозанд, дастонаш ба гарданаш ва пойҳояш баста шудаанд, то ҳатто наметавонад бо дасти худ оташро аз худ дур кунад. Танҳо рӯяш мемонад, ки он ҳам чизе аз азобро аз ӯ дур карда наметавонад. Ин ниҳояти хорӣ ва бечорагии аҳли дӯзах аст.

Сипас ба золимон — яъне ба онҳое, ки бо куфру гуноҳ ба худи худ зулм кардаанд — бо овози сарзаниш гуфта мешавад: «Бичашед ҷазои он чиро, ки дар дунё ба даст меовардед аз куфр ва гуноҳ! Ин аст подоши амалҳои шумо.»

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо суханони равшан ва тасвирҳои зинда ҳақиқатро ба дили инсон мерасонад, то одамӣ пеш аз фурӯ рафтан ба гумроҳӣ биандешад.

— Ҳидоят неъмати бузургест, ки Худованд ба бандаи худ ато мекунад; касе ки ин неъматро қадр кунад, дар охират дар оромӣ ва саодат хоҳад буд.

— Куфр ва гуноҳ на танҳо дар охират, балки дар ҳамин дунё ҳам ба инсон зарар мерасонанд; инсон бояд ҳамеша ба сӯи некӣ ва тавба рӯй оварад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз он ки дер шавад, ба сӯи Худованд баргардем, зеро роҳи ислом роҳи наҷот ва раҳмат аст.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, дар дунё ва охират сарбаланд хоҳад буд.