Сураи Аз-Зумар — Оят 28

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• قُرْآنًا عَرَبِيًّا: Қуръоне, ки ба забони арабӣ фуруд омадааст.
• غَيْرَ ذِي عِوَجٍ: Бе ҳеҷ каҷӣ, ихтилоф ва норавшанӣ.
• لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ: То ки онҳо парҳезгорӣ кунанд ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯянд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ин Қуръонро ба забони арабӣ фуруд овардааст, то ки мардум онро ба осонӣ фаҳманд ва дар он ҳеҷ гуна каҷӣ, ихтилоф ва норавшанӣ нест. Ҳақиқати он рост ва равшан аст, маъноҳояш содда ва фаҳмо мебошанд. Дар он ҳеҷ гуна зиддият ва гумроҳӣ вуҷуд надорад. Ин ҳама барои он аст, ки мардум аз Аллоҳ битарсанд, амрҳои Ӯро иҷро кунанд ва аз манъкардаҳои Ӯ дурӣ ҷӯянд, то ба саодати дунёву охират ноил гарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон ба забони равшан ва фаҳмо фуруд омадааст, то ҳама мардум онро бифаҳманд ва аз он ҳидоят ёбанд.
• Дар Қуръон ҳеҷ гуна каҷӣ, ихтилоф ва норавшанӣ нест; он китоби рост ва ҳақ аст.
• Ҳадафи асосии фуруд омадани Қуръон ин аст, ки инсонҳо парҳезгорӣ кунанд ва аз Аллоҳ битарсанд.
• Парҳезгорӣ сабаби раҳмат ва баракат дар ҳаёти инсон аст ва ӯро ба ҷаннат наздик мекунад.
• Қуръон дастури ҳаёт аст; ҳар касе, ки ба он пайравӣ кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад.