Сураи Аз-Зумар — Оят 27

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба тавзеҳ доранд:

• «ضَرَبْنَا»: овардем, баён кардем.
• «مَثَل»: намуна, мисол, ҳикояти ибратомӯз.
• «لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ»: то ин ки онҳо панд гиранд ва ба ёд оваранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин ояти карима мефармояд, ки Мо дар ин Қуръони азим барои мардум аз ҳар гуна мисолу намуна овардем — мисолҳое дар бораи некӣ ва бадӣ, ҳақ ва ботил, имон ва куфр, ва ҳикоятҳои умматҳои гузашта, то ин ки мардум панд гиранд ва аз онҳо ибрат баранд. Ҳадаф аз ин мисолҳо он аст, ки одамон ба ёд оваранд, аз ғафлат бедор шаванд ва ба сӯи ҳақ рӯй оваранд. Ин Қуръон бо забоне равшан ва фаҳмо нозил шудааст, то мардум онро бифаҳманд ва ба амрҳои Худо амал карда, аз манъҳои Ӯ даст кашанд ва аз азоби Ӯ бипарҳезанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон китоби панд ва ибрат аст; Худованд дар он барои ҳар кас ва ҳар ҳолат мисолу намуна овардааст, то ҳар инсон роҳи дурустро пайдо кунад.
• Танҳо Худованд метавонад бо чунин мисолҳои гуногун дилҳоро бедор кунад ва роҳи ҳақро нишон диҳад.
• Қуръон барои ҳамаи мардум нозил шудааст, на барои гурӯҳи хос; ҳар кас метавонад аз он баҳра барад.
• Панд гирифтан ва ба ёд овардан вазифаи ҳар мусулмон аст; Қуръон моро ба тафаккур ва ибрат даъват мекунад.
• Қуръон китоби равшан ва осонфаҳм аст; Худованд онро ба забони арабӣ ва бо услуби фаҳмо нозил кардааст, то мардум онро бифаҳманд ва ба он амал кунанд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бисёр бихонем, дар маъноҳои он андеша кунем ва аз пандҳои он дар зиндагии худ истифода барем.